Κουκουρούκου Μανταλάκια

Περσεφόνη

2012-03-06T00:30:00.005+02:00

Το διήγημα γράφτηκε για έναν διαγωνισμό με θέμα "Μια Ιστορία του 2011".

***

Είναι πάντα τόσο κρύα και σκοτεινά εδώ κάτω.

Φταίνε οι ψυχές των νεκρών. Μόλις η ζεστασιά της ζωής αφήσει το σώμα ενός θνητού, η ψυχή του, γυμνή και παγωμένη, κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο. Δεν πεθαίνουν οι ψυχές, ούτε χάνονται. Αυτές των αγνών και ενάρετων περιφέρονται σε τοπία ονειρικά αγγίζοντας την ευτυχία, ενώ οι υπόλοιπες μετουσιώνονται σε εφιάλτες και βασανίζονται αιώνια από την ίδια τους την κακία.

Εγώ όμως νιώθω μονάχα την παγωνιά που σκορπάνε γύρω τους. Και την απουσία της.

Σκοτάδι. Παγωνιά. Μοναξιά. Αυτή είναι η κατάρα μου.

Ακόμα και οι θεοί μπορούν να είναι καταραμένοι.

Ο ουρανός θόλωσε από τα χημικά. Οι φωνές αγρίεψαν. Ο κόσμος σκόρπισε πανικόβλητος. Κάποιες μολότωφ έσκασαν λίγα μέτρα παραπέρα. Η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική.

Παρασυρμένη από το ανθρώπινο κύμα που ερχόταν καταπάνω μου, άρχισα και ‘γω να τρέχω. Τα μάτια μου έτσουζαν από τα δακρυγόνα και δεν έβλεπα πού πήγαινα.

Κάποιος με έσπρωξε. Προσγειώθηκα άτσαλα στην άσφαλτο. Σπασμένα κομμάτια γυαλιού μπήχτηκαν στα χέρια μου, τα γόνατά μου γδάρθηκαν και κόντεψα να ποδοπατηθώ. Μια κοπέλα άρχισε να φωνάζει δίπλα μου και ένας κύριος με βοήθησε να σηκωθώ.

Μια ομάδα κουκουλοφόρων εμφανίστηκε τότε στη γωνία του δρόμου. Έσκασαν κι άλλες μολότωφ και δύο κάδοι απορριμμάτων άρπαξαν φωτιά. Οι αστυνομικοί τους πήραν στο κυνήγι προτάσσοντας τα γκλομπς τους και ρίχνοντας κι άλλα χημικά.

Το έβαλα ξανά στα πόδια. Έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Χώθηκα στο πρώτο στενό που βρήκα μπροστά μου κι έστριβα από ‘δω κι από ‘κει, δίχως να ξέρω πού πηγαίνω. Το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ ήταν ότι χρειαζόμουν οξυγόνο.

Ξαφνικά οι πολυκατοικίες γύρω μου αραίωσαν και βρέθηκα σε ένα πάρκο. Προς στιγμήν με τύφλωσε ο ήλιος. Σταμάτησα απότομα. Ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα και δάκρυα έτρεχαν ποτάμι από τα μάτια μου. Το τσούξιμο ήταν ανυπόφορο. Έκανα να σκουπίσω τον ιδρώτα από το πρόσωπό μου και πασαλείφτηκα με αίματα απ’ τα κοψίματα στα χέρια. Το τζίν μου ήταν κι αυτό ματωμένο και σκισμένο στα γόνατα. Σωριάστηκα στο γρασίδι εξαντλημένη.

Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά λεπτά για να το συνειδητοποιήσω: επικρατούσε αφύσικη ησυχία. Το μόνο που μπορούσα να ακούσω ήταν ο ήχος της ίδιας μου της ανάσας.

Το θεϊκό και το ανθρώπινο δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Οι θεοί πρέπει να συντηρούν τη φυσική τάξη των πραγμάτων και όχι να την αλλοιώνουν ή να την ανατρέπουν. Αυτός είναι ο βασικός κανόνας που θέτει όρια στις πράξεις των θεών.

Εγώ τον παραβίασα και πλήρωσα το τίμημα.

Ακόμα το πληρώνω.

Ασυναίσθητα κοίταξα το ρολόι μου. Οι δείκτες του ήταν σταματημένοι. Μια παγωμένη αύρα σύρθηκε στο δέρμα μου. Αναρίγησα και σήκωσα το βλέμμα.

Υπήρχε ένας άντρας στην άλλη άκρη του πάρκου. Στεκόταν σιωπηλός και με κοίταζε. Κάτω από το εκτυφλωτικό φως του ήλιου τα μαλλιά του έμοιαζαν να ‘χουν το χρώμα του ασημιού, ενώ τα μαύρα του ρούχα τόνιζαν τη χλωμή του επιδερμίδα.

Η όλη παρουσία του απέπνεε κάτι το απόκοσμο και το σκοτεινό. Αργά και νωχελικά άρχισε να έρχεται προς το μέρος μου.

Κατάπια με δύναμη. Δεν κυκλοφορούσε ψυχή τριγύρω. Ήμασταν μόνοι.

Η μοναδικότητα της κάθε στιγμής ξεφτίζει μπροστά στην αιωνιότητα και την ανυπέρβλητη δύναμη. Όταν ζεις για πάντα, δεν έχεις να ζήσεις για κάτι. Όταν μπορείς να αποκτήσεις τα πάντα, δεν σε ικανοποιεί τίποτα.

Έτσι ήταν η ζωή μου. Μέχρι που τη γνώρισα.

Επέστρεφα ξανά και ξανά στον επάνω κόσμο μόνο και μόνο για να είμαι κοντά της. Ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα με είχε κατακλύσει. Δεν μπορούσα να τη βγάλω από το μυαλό μου.

Λάτρευε τον ήλιο και την άνοιξη. Το γέλιο της έδινε ζωή. Στα μάτια μου ήταν το ομορφότερο πλάσμα που υπήρξε ποτέ.

Την πρώτη φορά που τη φίλησα κατάλαβα πως ήμουν χαμένος. Την ήθελα και θα την αποκτούσα. Δεν μου αρκούσε όμως η παροδικότητα της θνητής ζωής. Την ήθελα δική μου για πάντα.

Γι’ αυτό την άρπαξα και την έφερα στον βασίλειό μου. Της χάρισα την Αθανασία και την έκανα Βασίλισσα του Κάτω Κόσμου. Ό,τι ήθελε, μπορούσε να το έχει. Ζήτησε μονάχα να της επιτρέψω να ανεβαίνει στον επάνω κόσμο την άνοιξη, να χαίρεται τον ήλιο και τα λουλούδια. Δεν μπόρεσα να της το αρνηθώ. Έξι μήνες το χρόνο έμενε μαζί μου στον Άδη κα τους υπόλοιπους έξι τους περνούσε στη γη.

Ήμασταν ευτυχισμένοι μαζί.

Αλίμονο, όμως, τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Ούτε καν η ευτυχία των θεών.

Δεν είχε σκιά και κινούταν ανάλαφρα και αθόρυβα σα να μην είχε καθόλου βάρος, σα να αιωρούταν. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Ήταν τρελό, μα το πρόσωπό του φάνταζε τόσο οικείο…

Ήρθε και γονάτισε μπροστά μου. Ήταν τέτοια η ένταση στο βλέμμα του που ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα. Κοίταξε τα γδαρμένα μου γόνατα και τις πληγές στις παλάμες μου και χαμογέλασε. Ήταν το πιο θλιμμένο χαμόγελο που είχα δει στη ζωή μου.

Είχα χαρίσει την Αθανασία σε μια θνητή, την είχα κάνει γυναίκα μου και Αφέντρα του Κάτω Κόσμου. Είχα ξεπεράσει πολλά όρια. Η οργή των υπόλοιπων θεών έπεσε πάνω μου σκληρή και ανελέητη.

Την πήραν μακριά μου. Μετέτρεψαν την αθανασία της σε θάνατο και αναγέννηση. Θα γεννιόταν, θα γερνούσε και θα πέθαινε, όπως κάθε θνητός, αλλά μετά το θάνατό της η ψυχή της δεν θα κατέβαινε στον Άδη, μα θα αναγεννιόταν σε καινούριο σώμα.

Για όλη την αιωνιότητα.

Στα γκριζογάλανα μάτια του φώλιαζαν η δυστυχία και η λαχτάρα μαζί. Αργά, σήκωσε τα χέρια και διέτρεξε τις γραμμές του προσώπου μου με τ’ ακροδάχτυλά του, στέλνοντας ρίγη σ’ όλο μου το κορμί.

Έγειρε προς το μέρος μου και τα χέρια του γλίστρησαν από το πρόσωπο στο λαιμό κι από ‘κει στους ώμους μου. Ένιωθα τη δροσιά της ανάσας του πάνω στα χείλη μου. Κράτησα τη δική μου.

Θα με φιλούσε.

Αν τη φιλούσα, θα πέθαινε.

Θα πέθαινε και η ψυχή της θα αφανιζόταν και δεν θα την ξαναέβλεπα ποτέ.

Οι θεοί είναι αδίστακτοι στις τιμωρίες τους.

Χαμήλωσα τα βλέφαρα περιμένοντας το φιλί του. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή μέσα στο στήθος μου.

Δεν τολμούσα να μιλήσω ή να τον αγγίξω. Δεν τολμούσα καν να κουνηθώ. Ακατανόητα συναισθήματα μου έκαιγαν την ψυχή.

Τα δάκτυλά του μπλέχτηκαν στα μαλλιά μου και με τράβηξε πιο κοντά.

«Περσεφόνη…», ψιθύρισε και ανάσανε βαθιά.

Βλεφάρισα και ένα βουητό από φωνές και θορύβους εισέβαλε στον κόσμο μου. Κοίταξα γύρω μου μπερδεμένη. Το πάρκο ήταν πλημμυρισμένο από διαδηλωτές.

Είχε τόσο κόσμο εδώ πριν;...

Δεν μετανιώνω για τίποτα. Γιατί αγάπησα και αγαπήθηκα. Γιατί υπήρξα ευτυχισμένος. Και ας είμαι καταδικασμένος να διαβαίνω τους αιώνες χωρίς να μπορώ ποτέ ξανά να την έχω.

Μια στιγμή πραγματικής ευτυχίας αξίζει περισσότερο από αιώνες ολάκερους κούφιας ύπαρξης.

Αφιερωμένο

2012-03-01T12:23:00.004+02:00

Τρεις μέρες που ήταν εδώ η αδερφή μου με ζάλισε μ' αυτό το τραγούδι. Δεν έπαιζε τίποτα άλλο ο υπολογιστής. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι μ'άρεσε πάάάρα πολύ. Γλυκιά μελωδία, ωραίοι στίχοι, εξαιρετική live ερμηνεία. Έχει γούστο τελικά η σις μου. Και επειδή της το έταξα, της το αφιερώνω!

I'm out of touch, I'm out of love
I'll pick you up when you're getting down
and out of all these things I've done
I think I love you better now

Το βιβλίο του μήνα: Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου

2012-02-27T12:31:00.002+02:00

Υπέροχες σελίδες λογοτεχνίας, με έξυπνο χιούμορ, ευαισθησία και αγάπη για τη ζωή, σε μια αριστουργηματική αφήγηση με δύο πρόσωπα:

"Το όνομά μου είναι Ρενέ. Είμαι πενήντα τεσσάρων χρονών, χήρα, μικρόσωμη, στρουμπουλή και άσχημη. Τα τελευταία είκοσι εφτά χρόνια είμαι η θυρωρός ενός όμορφου μεγάρου. Δε σπούδασα, ήμουν πάντοτε φτωχή, διακριτική και ασήμαντη. Ανταποκρίνομαι όμως τέλεια σε ό,τι η κοινωνία πιστεύει ως υπόδειγμα θυρωρού πολυκατοικίας -κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι γνωρίζω πολύ περισσότερα από τους πλούσιους αλαζόνες."

"Το όνομά μου είναι Παλόμα. Είμαι δώδεκα χρονών και μένω σ' ένα αρχοντικό διαμέρισμα. Εντούτοις, παρά την καλοτυχία και τα πλούτη, από πολύ καιρό ξέρω ότι ο τελικός προορισμός μου είναι η γυάλα με τα ψάρια. Πώς το γνωρίζω; Τυχαίνει να είμαι έξυπνη. Εξαιρετικά έξυπνη, μάλιστα. Γι' αυτό έχω πάρει την απόφασή μου. Στο τέλος της χρονικής χρονιάς, τη μέρα των γενεθλίων μου, στις 16 Ιουνίου, θα αυτοκτονήσω."

Δυο ηρωίδες διαφορετικές μεταξύ τους, με κρυμμένους εσωτερικούς κόσμους και ανείπωτα μυστικά, που θα αποκαλυφθούν με την άφιξη του κυρίου Όζου, ενός καλλιεργημένου και πλούσιου Γιαπωνέζου.

Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου είναι από αυτά τα βιβλία που ενώ αρχικά τα σνόμπαρα, τελικά κατέληξα να τα αγαπήσω. Θα το χαρακτήριζα με μια λέξη: εξαιρετικό. Ο τρόπος που σκιαγραφούνται οι χαρακτήρες, τα μηνύματα και οι προβληματισμοί που περνάει στον αναγνώστη, οι τρομερά ενδιαφέρουσες πρωταγωνίστριες, ο τρόπος γραφής και το ύφος του βιβλίου, όλα ξεχωρίζουν. Κάποιους βέβαια ίσως τους κουράσει, καθώς το βιβλίο δεν ανήκει στην κατηγορία που αποκαλούμε "λογοτεχνία για τις μάζες". Ωστόσο αν αγαπάτε την καλή λογοτεχνία και θέλετε να ξεφύγετε από τα συνηθισμένα, δώσ'τε του μια ευκαιρία. Αξίζει και με το παραπάνω.

Το μυθιστόρημα αυτό της Μιριέλ Μπαρμπερί κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες και κοστίζει γύρω στα 15 ευρώ. Έχει επίσης μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη, ωστόσο δεν έχω δει την ταινία, γι'αυτό και δεν μπορώ να εκφέρω άποψη ως προς την ποιότητά της.

Καλή Σαρακοστή!

Ταλαιπωρία

2012-02-20T16:10:00.008+02:00

Ένα από τα πράματα που σιχαίνομαι όσο τίποτα είναι το να είμαι άρρωστη. Αφού δυο μέρες ήμουν τέζα στο κρεβάτι με κοντά 40 πυρετό, τώρα που ο πυρετός επιτέλους έπεσε, έχει μπουκώσει τόσο η μύτη μου που δεν μπορώ να αναπνεύσω. Χώρια ο βήχας και ο πονόλαιμος. Και είναι η δεύτερη φορά μέσα σε ένα μήνα που αρρωσταίνω. Έχασα μια συνάντηση με τους φίλτατους συμμαθητές από το σεμινάριο μυθιστορήματος, ένα γάμο και το ντέρμπι της τούμπας. Άσε που το διάβασμα έχει πάει κατά διαόλου.

Βέβαια, χθες, εκεί που ήμουν ξάπλα, αγκαλιά με το otrivin και έναν πάκο χαρτομάντηλα, μου ήρθε επιφοίτηση. Hunger Games! Τι καλύτερο για να φτιάξει λίγο το κέφι μου και να περάσει και η ώρα; Μια ματιά έλεγα να ρίξω και τελικά το διάβασα όλο το βιβλίο σε μισή μέρα.

Αχ, Peeta Peeta...

Δεν χορταίνεται, πάει και τελείωσε.

Βγαίνει και η ταινία τον άλλο μήνα -την περιμένω πώς και πώς. Έχω να κάνω έτσι από την εποχή τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών.

Παρεμπιπτόντως, παρατήρησα πως όταν ο πυρετός ανεβαίνει πάνω από 39, με πιάνει ακατάσχετη φλυαρία. Δεν λέω ασυναρτησίες, απλά θέλω να μιλάω συνεχώς. Και θέλω να υπάρχει κάποιος δίπλα να με ακούει και να με απαντάει.

Η δεύτερη παρατήρηση -άσχετη με τα προηγούμενα- είναι πως ό,τι νέα συγγραφική ιδέα κατεβάζω, περιλαμβάνει αρκετή έως πολύ βία. Γιατί άραγε; Και επίσης διαπίστωσα πως αδυνατώ να γράψω κάτι που να έχει happy ending -εξαιρείται το Ζωή Σαν Παραμύθι, το οποίο έτσι κι αλλιώς είναι αρκετά παλιό. Ξανά -γιατί άραγε;

Ουφ!
Περαστικά σε όλους τους αρρώστους.

*Η πρώτη φωτο προέρχεται από εδώ:
http://maytheodds.tumblr.com/
ή από εδώ:
http://breadinhotchocolate.tumblr.com/
(δεν θυμάμαι ακριβώς, θα σας γελάσω)

& η δεύτερη προέρχεται από εδώ:
http://ilovereadingandwriting.tumblr.com/

Θα 'ρθεί καιρός

2012-02-14T15:25:00.004+02:00

Θα ‘ρθεί καιρός που θα αλλάξουν τα πράγματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ εισ’ η ελπίδα.

Άκου θα ‘ρθεί καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουνε πόρτες κλειστές
με γυρμένους απέξω.

Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θα ‘μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.

Να φυλάξεις μονάχα
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις και έννοιες σαν και αυτές
απροσάρμοστοι – καταπίεση – μοναξιά – τιμή – κέρδος – εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.

Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα- δύσκολοι καιροί.
Και θα ‘ρθούνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις και από μένα πολλά-
τόσα έζησα, τόσα έμαθα, τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω μόνο:
“Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος”.

Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ’ όλα αυτά Μαρία.

Κατερίνα Γώγου

Άστεγοι // 2

2012-02-11T11:44:00.004+02:00

Χθες το βράδυ, μέσω του Ερυθρού Σταυρού, πήγα για μερικές ώρες στο σχολείο που φιλοξενεί άστεγους. Έφυγα από 'κει με ένα ψυχοπλάκωμα στο στήθος. Υπάρχει τόση δυστυχία εκεί έξω.

Υπήρχαν άστεγοι αξιοπρεπέστατοι. Νομίζω ότι αυτή είναι η καταλληλότερη λέξη για να τους χαρακτηρίσει. Αν τους προσπερνούσες στο δρόμο δεν θα καταλάβαινες πως είναι άστεγοι. Χαμηλών τόνων, ευγενέστατοι, αξιοπρεπέστατοι. Αυτοί μου προκάλεσαν μόνο θαυμασμό.

Οι χρήστες ήταν αυτοί που σου προκαλούσαν λύπηση. Χαμένες ψυχές τις αποκάλεσε ένας συνάδερφος. Εύστοχος χαρακτηρισμός. Σερνόντουσαν, πονούσαν, μιλούσαν ακατάπαυστα, πότε ακατάληπτα και πότε λέγοντας τον πόνο τους.

Ήταν ένα παλικάρι, ο Βαλάντης. Τριαντατριών χρονών. Μας έλεγε συνέχεια ότι θέλει να το πάρει απόφαση και να ζητήσει βοήθεια. Ότι φτάνει τόσα χρόνια, δεν πάει άλλο. Από τα δώδεκα είναι χρήστης. Χαράμισε τη ζωή του -όπως και πολλοί άλλοι εκεί μέσα. Είναι τόσο κρίμα αυτοί οι άνθρωποι, τόσο κρίμα.

Δεν έλειψαν βέβαια και τα ευτράπελα. Ήταν ένας τύπος, εντελώς φτιαγμένος, που όλο φώναζε και έβριζε και απειλούσε ότι θα σκοτώσει όποιον τον κοίταζε -λίγο πολύ όλους μας δηλαδή. Στο τέλος, ο δημοτικός αστυνόμος που ήταν εκεί κάλεσε την αστυνομία, η οποία ήρθε και τον μάζεψε.

Αν το σχολείο παραμείνει ανοιχτό για τους άστεγους και την ερχόμενη βδομάδα, θα ήθελα να ξανπάω. Να βοηθήσω όσο και όπως μπορώ.

Μαθαίνεις πολλά απ' αυτούς τους ανθρώπους τελικά.

Χιόνι

2012-02-08T13:56:00.002+02:00

Έχει λίγη ώρα που άρχισε να χιονίζει πολύ και μέσα στην πόλη. Είναι να κάθεσαι και να χαζεύεις έξω από το παράθυρο. Πώς μεταμορφώνεται κατευθείαν το τοπίο με λίγο χιονάκι!

Αν μη τι άλλο, φέτος καταλάβαμε χειμώνα.

Επίκαιρο

2012-02-05T16:26:00.003+02:00

People should not be afraid of their governments.
Governments should be afraid of their people.

Ήρωας // 3

2012-02-02T13:30:00.001+02:00

«Τώρα θέλω να σκοτώσεις και τον Φλάβιο», είπε αργά, τονίζοντας επιδεικτικά την κάθε λέξη.

Πάγωσα. Μια κραυγή απελπισίας ξέφυγε από τον Φλάβιο. Έπεσε στα πόδια του Βρούτου κλαίγοντας, παρακαλώντας για έλεος. Εκείνος τον κλώτσησε στο πρόσωπο αηδιασμένος. Περίμενε να δει τι θα έκανα. Το βλέμμα του τα έλεγε όλα. Αν δεν σκότωνα εγώ τον Φλάβιο, ο επόμενος θα μας σκότωνε και τους δύο.

Ένιωσα ένα κύμα ναυτίας να με κατακλύζει. Είχαμε μεγαλώσει μαζί. Τις νύχτες που οι εφιάλτες δεν μ’ άφηναν να κοιμηθώ, ξαγρυπνούσε κι αυτός μαζί μου. Κάθε φορά που τον χτυπούσαν άσχημα σε κάποια από τις εκπαιδεύσεις, εγώ τον παρηγορούσα και φρόντιζα τις πληγές του. Είχαμε μοιραστεί τους κρυφούς μας φόβους. Τα όνειρα και τις ελπίδες μας. Ήταν ό,τι κοντινότερο είχα σε αδερφό. Και τώρα, αν ήθελα να ζήσω, έπρεπε να τον σκοτώσω.

Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Στο δικό του διάβασα την απόγνωση. Στο δικό μου διάβασε την απόφασή μου. Δεν είχα άλλη επιλογή. Δεν ήθελα να πεθάνω. Έκλεισε τα μάτια. Τράβηξα το μαχαίρι από το άψυχο σώμα της κοπέλας. Ζήτησα απ’ τους θεούς να με συγχωρέσουν γι’ αυτό που πήγαινα να κάνω.

February Song

2012-02-01T14:50:00.001+02:00

Where has that old friend gone
Lost in a February song
Tell him it won't be long
Til he opens his eyes, opens his eyes
Where is that simple day
Before colors broke into shades
And how did I ever fade
Into this life, into this life

And I never want to let you down
Forgive me if I slip away
When all that I've known is lost and found
I promise you I, I'll come back to you one day

Morning is waking up
And sometimes it's more than just enough
When all that you need to love
Is in front of your eyes
It's in front of your eyes

And I never want to let you down
Forgive me if I slip away
Sometimes it's hard to find my ground
Cause I keep on falling as I try to get away
From this crazy world

And I never want to let you down
Forgive me if I slip away
When all that I've known is lost and found
I promise you I, I'll come back to you one day

Where has that old friend gone
Lost in a February song
Tell him it won't be long
Til he opens his eyes
Opens his eyes

Το βιβλίο του μήνα: Clockwork Angel

2012-01-29T13:33:00.004+02:00

When sixteen-year-old Tessa Grey arrives in England during the reign of Queen Victoria, something terrifying is waiting for her in London's Downworld, where vampires, warlocks and other supernatural folk stalk the gaslit streets. Friendless and haunted, Tessa seeks refuge with the Shadowhunters, a band of warriors dedicated to ridding the world of demons. Drawn ever deeper into their world, she finds herself fanscinated by -and torn between- two best friends and quickly realizes that love may be the most dangerous magic of all.

Η κλασική συνταγή που εκτίναξε την τριλογία των Mortal Instruments στην κορυφή της λίστας των ευπώλητων των New York Times συναντάται και εδώ: Shadowhunters, δράση, ρομάντζο, αυτή τη φορά με φόντο το Λονδίνο του 18ου αι. Ευκολοδιάβαστο βιβλίο, με δυνατούς ανδρικούς χαρακτήρες και ολίγον εκνευριστική πρωταγωνίστρια. Δυστυχώς, σ'αυτό το βιβλίο μας τα χάλασε λίγο η Cassandra Clare (και περισσότερο μας τα χάλασε στο επόμενο βιβλίο της σειράς Infernal Devices, Clockwork Prince), εισάγοντας το κλασικό κλισέ του ερωτικού τριγώνου. Μα γιατί; Ενώ μπορείς να κάνεις θαύματα μ' αυτή την ιδέα, γιατί να ακολουθήσεις το μονοπάτι του τετριμμένου; Παραταύτα, για τους φαν του φανταστικού γενικότερα, και τους φαν των Shadowhunters ειδικότερα, το Clockwork Angel είναι ό,τι πρέπει για να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους.

Το αγγλικό πρωτότυπο κοστίζει γύρω στα 9 ευρώ, ενώ η ελληνική μετάφραση, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις platypus, κοστίζει γύρω στα 20. Διαλέχτε και πάρτε.

Prince Charming

2012-01-26T01:26:00.004+02:00

*Από τη σειρά του ABC, Once Upon A Time

Γιατί οι πρίγκιπες ανέκαθεν με γοήτευαν.
(Μαζί με τους Jedi, τους ξωτικο-μαγο-πολεμιστές, τους βρικόλακες, τους Shadowhunters κλπ κλπ.)
Και ο συγκεκριμένος
-ο Prince Charming ντε! ο αγαπημένος της Χιονάτης-
είναι ο καλύτερος που έχει πέσει στην αντίληψή μου τελευταία.

Καλή σας νύχτα!

Ξενόγλωσσα VS Ελληνικά Βιβλία

2012-01-19T12:24:00.002+02:00

Τα τελευταία χρόνια αγοράζω κυρίως ξενόγλωσσα βιβλία. Ο κύριος λόγος είναι βέβαια το κόστος. Οχτώ με εννιά ευρώ κοστίζει συνήθως το ξενόγλωσσο, πάνω από είκοσι η ελληνική μετάφραση. Ή το άλλο που συνηθίζουν να κάνουν κάποιοι εκδοτικοί οίκοι και το οποίο είναι τελείως ασύμφορο οικονομικά: σπάνε ένα μεγάλο ξενόγλωσσο σε δύο τόμους και χρεώνουν είκοσι ευρώ τον έναν. Έπειτα, πολλά βιβλία από το είδος που μ'αρέσει να διαβάζω (λογοτεχνία του φανταστικού) δεν μεταφράζονται καν στα ελληνικά. Και πέραν όλων των άλλων, η ξενόγλωσση λογοτεχνία είναι ένας πολύ καλός τρόπος να φρεσκάρω τα αγγλικά μου.

Πρόσφτα έπεσε στα χέρια μου η ελληνική έκδοση των Hunger Games. Κάθισα και τη ξεφύλλισα ξαναδιαβάζοντας τα αγαπημένα μου σημεία. Έχω να πω ότι τα πρωτότυπα τελικά έχουν άλλη χάρη. (Άλλο να διαβάζεις Peeta κι άλλο να διαβάζεις Πίτα, όπως και να το κάνουμε.) Χώρια που η ελληνική μετάφραση μου φάνηκε κάπως προχειροδουλεμένη. Μέχρι και ορθογραφικά λάθη υπήρχαν στο κείμενο. Νομίζω ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι εκδοτικοί βιάζονται να βγάλουν στην αγορά τα βιβλία που έχουν μοσχοπουλήσει στο εξωτερικό και δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία στη μετάφραση. Δεν θα πιάσω καν το θέμα των ορθογραφικών λαθών, το οποίο είναι τραγικό από μόνο του.

Γι' αυτό είμαι της άποψης, όσοι μπορείτε, να προτιμάτε τα ξενόγλωσσα πρωτότυπα έναντι της ελληνικής μετάφρασης. Θα τα ευχαριστηθείτε περισσότερο.

Άστεγοι

2012-01-11T13:07:00.002+02:00

Παλιά αστέγους έβλεπες μόνο στις αμερικάνικες ταινίες. Τώρα τους συναντάς καθημερινά στους δρόμους. Τι τρομερό πράμα να μην έχεις κάπου να πας, να κοιμάσαι πάνω σε χαρτόκουτα στα πεζοδρόμια και στις εισόδους των πολυκατοικιών, μέσα στο κρύο και τη βροχή. Αναρωτιέμαι, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κάποιο συγγενή, κάποιο φίλο να στραφούν να τους βοηθήσει; Να τους φιλοξενήσει; Πώς γίνεται; Και υπάρχουν άλλοι που τρώνε με χρυσά κουτάλια -μην πας μακριά, πιάσε τους πολιτικούς και τους φοροφυγάδες αυτής της χώρας. Πώς καταντήσαμε έτσι, ρε γαμώτο; Και τι μπορεί να γίνει για να αναστραφεί αυτή η κατρακύλα;

The Artist

2012-01-06T18:38:00.003+02:00

Χόλυγουντ, τέλη δεκαετίας του '30.
Ο George Valentin είναι αστέρας του βωβού κινηματογράφου.
Πλούσιος, διάσημος, επιτυχημένος. Ζεν πρεμιέ της εποχής.
Σε παράλληλη πορεία, η Peppy Miller, μια νεαρή ηθοποιός που ψάχνει την κατάλληλη ευκαιρία για να αναδειχτεί.
Ώσπου ο ομιλών κινηματογράφος κάνει την εμφάνισή του και ανατρέπει τα πάντα.
Η πορεία από τη δόξα στην απαξίωση
και από την ασημαντότητα στην κορυφή του Χόλυγουντ.

Η ταινία χαρακτηρίστηκε από πολλούς αριστουργηματική και είναι ήδη υποψήφια για έξι χρυσές σφαίρες. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει, κατά την άποψή μου, είναι το γεγονός ότι είναι ασπρόμαυρη και βωβή και σε μεταφέρει σε μια άλλη εποχή, με την οποία η γενιά μου είναι εντελώς ανεξοικείωτη. Το δεύτερο δυνατό της σημείο είναι οι ερμηνείες των ηθοποιών, και ιδιαίτερα των δύο πρωταγωνιστών. Απλά εξαιρετικές.

Χωρίς να την χαρακτηρίσω αριστούργημα, θα πω ότι το The Artist ήταν μια πολύ ιδιαίτερη ταινία, που την βλέπεις παραπάνω από ευχάριστα και που σαφώς ξεχωρίζει ανάμεσα στα blockbusters που κατακλύζουν τις κινηματογραφικές αίθουσες σήμερα.

Αξίζει να την δείτε.

Αιμιλιανός - Μέτσοβο

2012-01-04T10:20:00.012+02:00

Είναι περσινή εκδρομή -έγινε ανάμεσα στα χριστούγεννα και την πρωτοχρονιά-, αλλά τώρα βρήκα χρόνο να κάνω την ανάρτηση.

Ο Αιμιλιανός (το χωριό του κουμπάρου), που λέτε, είναι ένα μικρό χωριουδάκι 2ο λεπτά από τα Γρεβενά. Ένα καφέ-παντοπωλείο έχει όλο κι όλο, το οποίο παρεμπιπτόντως ήταν κυρίως κλειστό τις μέρες που ήμασταν εκεί. Σπίτι στο χωριό, χιόνι παντού, πολύ φαγητό, πολύ γνήσια κούραση, το τζάκι να καίει όλη μέρα και μπόλικο τίτσου: αυτά ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά της εκδρομής. Η απόλυτη χαλάρωση.

Εντάξει, μπορεί να σερνόμασταν όλη μέρα, αλλά πήγαμε και μια βόλτα μέχρι το Μέτσοβο, στο οποίο γινόταν ένας ψιλοχαμός από κόσμο. Κάτι τοπία χιονισμένα στη διαδρομή... απίστευτα. Άλλο πράμα τελικά το χιόνι στο βουνό. Άλλο πράμα και το Μέτσοβο χιονισμένο. Πανέμορφο. Νομίζω πως σε ένα χωριό σαν κι αυτό θα μπορούσα άνετα να ζήσω.

Εν ολίγοις, περάσαμε όμορφα, ξεκουραστήκαμε, βάλαμε μερικά κιλά, μάθαμε τίτσου και γυρίσαμε. Ελπίζω και το 2012 να 'ναι μια ταξιδιάρικη χρονιά.

Για πάρτε μια γεύση:

Η αυλόπορτα του κουμπαρόσπιτου.
Έτσι ήταν όλο το χωριό. Βουτηγμένο στο χιόνι.

Πόσο χαρίζει τελικά ένα τζάκι. Άλλη αίσθηση.
Πέραν του ότι ζεστάθηκε και το κοκαλάκι μας.

Η πλατεία του Αιμιλιανού με το καφέ-παντοπωλείο στο βάθος δεξιά.

Το δημοτικό σχολείο του χωριού.
Δεν λειτουργεί πια.

Και η θέα στην άκρη του χωριού.
Είχε ψοφόκρυο σε εκείνη τη βόλτα.

Μέτσοβο... είδατε χιόνι κι εκεί;

Παίξαμε κι εμείς χιονοπόλεμο. Γιέέέίιιιιιιι!

Δεν χόρταινες να χαζεύεις χιονισμένο τοπίο.
Και να βγάζεις φωτογραφίες φυσικά.

Το Ανήλιο.
Βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Μέτσοβο.

Ένα ζεστό ρόφημα μετά τον χιονοπόλεμο είναι ό,τι πρέπει.

Υγ. Εύχομαι σε όλο τον κόσμο ένα αισιόδοξο 2012, γεμάτο χαμόγελα και όμορφες στιγμές με φίλους. Την υγεία μας να έχουμε και όλα τα άλλα παλεύονται.

Την καλημέρα μου!

Το βιβλίο του μήνα: The Enchantress of Florence

2011-12-30T20:25:00.004+02:00

"The Enchantress of Florence" is the story of a mysterious woman, a great beauty believed to possess the powers of enchantment and sorcery, attempt to command her own destiny in a man's world. It is the story of two cities at the height of their powers -the hedonistic Mughal capital, in which the brilliant emperor Akbar the Great wrestles daily with questions of belief, desire, and the treachery of his sons, and the equally sensual city of Florence durinf the High Renaissance, where Nicolo Machiavelli takes a starring role as he learns, the hard way, about the true brutality of power.

Αυτό το βιβλίο στόλιζε καιρό τη βιβλιοθήκη της αδερφής μου, χωρίς να μου πολυγεμίζει το μάτι. Ψάχνοντας κάτι άσχετο, έπεσα πάνω του τυχαία και είπα, δε βαριέσαι, ας το διαβάσω, πόσο άσχημο μπορεί να είναι; -για τη Φλωρεντία μιλάει. Η ετυμηγορία; Με γοήτευσε. Καταρχήν, ο συγγραφέας του, Salman Rushdie, γράφει καταπληκτικά. Κατά δεύτερον, δένει την ιστορία και τη μυθοπλασία με αριστοτεχνικό τρόπο, δημιουργώντας πολύ ιδιαίτερους χαρακτήρες. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική. Οι διάφορες πτυχές της ιστορίας ξεδιπλώνονται σε διαφορετικούς χρόνους και χώρους. Το παρελθόν ανιχνεύεται στο παρόν. Οι ήρωες παρουσιάζουν τρομερό ενδιαφέρον, με τις αντιθέσεις και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Αυτοκράτορες της Ανατολής, φιλόσοφοι της Δύσης, γητεύτρες, πόρνες, βασίλισσες, πολεμιστές και ταξιδιώτες έρχονται και παρέρχονται, βάζοντας ο καθένας το λιθαράκι του στην ιστορία. Έρωτας, πόλεμος, φιλοδοξία, θρησκεία, φιλοσοφία, μαγεία, θάνατος είναι μερικά μόνο από τα θέματα που διαπραγματεύεται το βιβλίο.

Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ψυχογιός και κοστίζει περίπου 20 ευρώ. Η αγγλική έκδοση κοστίζει γύρω στα 8 ευρώ.

ΥΓ. Καλή χρονιά σε όλους!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

2011-12-24T14:03:00.004+02:00

Με υγεία & πολλά χαμόγελα!

Here's the place where I love you

2011-12-18T15:37:00.001+02:00

"Deep in the meadow, under the willow
a bed of grass, a soft green pillow
lay down your head, and close your sleepy eyes
and when again they open, the sun will rise.

Here it's safe, here it's warm
here the daisies guard you from every harm
here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
here is the place where I love you.

Deep in the meadow, hidden far away
a clock of leaves, a moonbeam ray
forget your woes and let your troubles lay
and when again it's morning, they'll wash away.

Here it's safe, here it’s warm
here the daisies guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
here is the place where I love you."

The Hunger Games, Suzanne Collins

Ευτυχισμένος Άνθρωπος

2011-12-16T17:28:00.003+02:00

Το πρωί που ήμουν στον οδοντίατρο, την ώρα που ετοιμαζόμουν να φύγω, χτυπάει το κουδούνι και μπαίνει στο ιατρείο ένα κύριος -δεν θα ήταν πάνω από πενήντα χρονών- όλο χαμόγελο.
"Καλημέρα", μας χαιρετάει (ήταν και η αδερφή μου εκεί) και χωρίς να τον ρωτήσουμε, ξεκινάει να λέει: "Με ρωτάει μια κυρία σήμερα γιατί τέτοιο χαμόγελο; Και γιατί να μην χαμογελάω, της απαντάω. Εφημερίδες δεν διαβάζω, ειδήσεις δεν ακούω, όλα μια χαρά τα βλέπω."
Δεν μπορούσες να μην χαμογελάσεις βλέποντάς τον. Ήταν η χαρά προσωποποιημένη. Παρέδωσε κάτι πραματάκια στο γιατρό και φεύγοντας μας ευχήθηκε για τις γιορτές.
"Καλό σαββατοκύριακο και καλές γιορτές, την υγεία μας να έχουμε και καλά θα περάσουμε. Τι κι αν είμαστε φτωχότεροι; Ας πιούμε έναν φραπέ αντί για δύο. Με μπόλικο νερό! Γεια σας!"
Ε, λοιπόν, πολύ τον χάρηκα αυτό τον άνθρωπο. Ευχαριστημένος με τη ζωή του -ούτε γκρίνιες, ούτε μιζέρια. Ευτυχισμένος άνθρωπος.

O Christmas Tree

2011-12-11T01:32:00.006+02:00

Τώρα που στολίσαμε αρχίζω και μπαίνω σε χριστουγεννιάτικο κλίμα.
Μεταμορφώθηκε το σπίτι θαρρείς με το δέντρο. Προσδίδει μια γιορτινή ζεστασιά -σε κάνει να λαχταράς χριστούγεννα.

Δεν είναι πολύ όμορφο;
Παραφορτωμένο μεν, όμορφο δε.

Άντε να'ρθουν τα Χριστούγεννα!

Ήρωας // 2

2011-12-04T21:23:00.000+02:00

Θυμάμαι ελάχιστα την οικογένειά μου. Σκοτώθηκε όταν ήμουν πολύ μικρός. Μεγάλωσα σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης μαζί με άλλα ορφανά. Μας δίδαξαν πώς να σκοτώνουμε και πώς να επιβιώνουμε. Ήμασταν το μέλλον της Αυτοκρατορίας –αυτό μας έλεγαν συνεχώς-, προορισμένοι για μεγάλα πράματα. Στην αρχή ήταν δύσκολα. Ζούσαμε απομονωμένοι, μέσα σε ένα κλίμα φόβου. Οι εκπαιδεύσεις ήταν σκληρές, απάνθρωπες σχεδόν. Η συντροφικότητα ήταν αυτό που μας βοηθούσε να αντέξουμε. Απάλυνε το φόβο, ήταν μια παρηγοριά απέναντι στον πόνο και τις κακουχίες. Είχα ένα φίλο… όχι, ήταν παραπάνω από φίλος. Ήταν αδερφός. Σε κάποια από τις εκπαιδεύσεις μ’ ανάγκασαν να τον σκοτώσω. Εκείνη τη μέρα κατάλαβα ότι ο κόσμος κυριαρχούταν από τη θέληση του ισχυρότερου. Δεν υπήρχε δικαιοσύνη, ούτε λύπηση, ούτε συμπόνια. Ένα δυνατό αίσθημα μίσους και αποφασιστικότητας άρχισε να χτίζεται μέσα μου. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα επέτρεπα ποτέ ξανά σε κανέναν να με χειραγωγήσει μέσω του φόβου. Αγωνίστηκα σκληρά, ώσπου απέκτησα τη δύναμη να επιβάλλω τη δική μου θέληση.

Δεν υπήρξα καλός ή δίκαιος. Δεν πήρα εκδίκηση για τη σφαγή της οικογένειάς μου, ούτε για το χαμό του μοναδικού φίλου που απέκτησα ποτέ. Στάθηκα αμέτοχος μάρτυρας μπροστά σε αμέτρητες φρικαλεότητες. Δολοφόνησα, βασάνισα, έσπειρα τον πόνο και τη δυστυχία. Το όνομά μου έγινε συνώνυμο του τρόμου.

Αλλά καμία ύβρις δεν μένει ποτέ ατιμώρητη. Έτσι μου είπαν κάποτε. Και εγώ έχω διαπράξει πολλές στη ζωή μου.

Τώρα απομένει μόνο να δω ποια θα είναι η τιμωρία μου.

Το βιβλίο του μήνα: Η λέσχη των νέων πιανιστών

2011-11-28T12:39:00.003+02:00

Αυτοαποκαλούνται η Λέσχη των Νέων Πιανιστών. Πρόκειται για μια παρέα νεαρών μουσικών που ζουν στο Όσλο της δεκαετίας του '60. Διαφέρουν σε πολλά, είναι ταυτόχρονα ανταγωνιστές και φίλοι, υπάρχει ωστόσο κάτι που τους ενώνει: η μουσική. Και αυτό αρκεί.

Είναι οι αυριανοί πιανίστες που σύντομα θα κάνουν το ντεμπούτο τους μπροστά στο κοινό, συμμετέχοντας σε έναν από τους πιο δύσκολους διαγωνισμούς. Δέχονται ακατάπαυστη, σχεδόν απάνθρωπη, πίεση από γονείς, καθηγητές, δασκάλους, κριτικούς, αλλά κυρίως από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Αυτό το βιβλίο ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για μένα. Μ'άρεσε πολύ ο τρόπος που διαπραγματεύεται το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες που μπορούν ενίοτε να γίνουν δυσβάστακτα, τις ελπίδες και τις απογοητεύσεις, την πίεση που μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική. Οικογενειακές συγκρούσεις και τραγωδίες, φιλία και αναταγωνισμός, ερωτική επιθυμία, η ζωή και ο θάνατος αποτελούν μερικές ακόμα από τις βασικές πτυχές της ιστορίας.

Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση προσδίδει ζωντάνια και αμεσότητα στο κείμενο και σε βάζει για τα καλά στη ψυχοσύνθεση του ήρωα.

Ο συγγραφέας του βιβλίου, Ketil Bjornstad, σπούδασε μουσική στο Όσλο, στο Λονδίνο και στο Παρίσι και γι' αυτό μπορεί και μεταφέρει πολύ γλαφυρά την αγωνία και τους φόβους των νέων μουσικών που παλεύουν να αναδειχτούν και να κάνουν αίσθηση.

Η Λέσχη των νέων πιανιστών κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών στη Γαλλία το 2008. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΟΛΙΣ και κοστίζει γύρω στα 17 ευρώ.

σ/κ

2011-11-21T00:13:00.005+02:00

Ηλιόλουστες μέρες, κρύο, τηγανιτές πατάτες με μπόλικη κέτσαπ, ο Peeta Mellark, κρασάκι παρέα με καλούς φίλους, δύο ώρες κάθε μέρα αφιερωμένες στη συγγραφή, τα πρώτα χριστουγεννιάτικα τραγούδια στο ραδιόφωνο, άραγμα στο καναπέ αγκαλιά με ένα καλό βιβλίο, μπισκότα βουτηγμένα σε ζεστό καφέ, το κασκόλ του Γκρίφοντορ τυλιγμένο στο λαιμό, η ευχαρίστηση του να βγαίνεις από τον κινηματογράφο έχοντας δει μια πάρα πολύ ωραία ταινία.

Το ξέρατε ότι μερίδα ακαδημαϊκών -και όχι μόνο- αμφισβητεί ότι ο Shakespeare έγραψε όντως τα έργα που του αποδίδονται; Οι μελετητές αυτοί υποστηρίζουν πως ο Shakespeare αποτελούσε απλώς τη "βιτρίνα" του πραγματικού συγγραφέα (ή συγγραφέων), που για κάποιο λόγο δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να δεχτεί τη δημόσια αναγνώριση.

(Λεπτομέρειες πάνω στο ζήτημα μπορείτε να διαβάσετε στις εξής ιστοσελίδες:
http://en.wikipedia.org/wiki/Shakespeare_authorship_question
&
http://www.whowroteshakespeare.com/index-2.html)

Πάνω σ'αυτή την ενδιαφέρουσα υπόθεση στηρίζεται η ταινία "Anonymous" του Roland Emmerich. Είναι μια από τις καλύτερες ταινίες που είδα φέτος.

The Hunger Games Official Trailer !

2011-11-14T16:20:00.003+02:00

Είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι τέλειο είναι...

Today I swear I'm not doing anything

2011-11-12T20:15:00.005+02:00

Today I don't feel like doing anything
I just wanna lay in my bed
Don't feel like picking up my phone, so leave a message at the tone
'Cause today I swear I'm not doing anything
Nothing at all, nothing at all

Δουλειά δεν έχω βρει ακόμα. Δεν ξέρω αν πρέπει να φύγω ή να μείνω. Τελευταία αγχώνομαι πολύ. Και απογοητεύομαι επίσης. Ευτυχώς το ξεπερνάω γρήγορα. Εύχομαι να μην βγούμε από το ευρώ, γιατί τότε ζήτω που καήκαμε. Σιχαίνομαι το γυμναστήριο. Δεν θέλω να ξαναπάω ποτέ στη ζωή μου. Αλλά θα πάω. Το σεμινάριο μυθιστορήματος είναι από τα ωραιότερα πράματα που έχω κάνει. Γαμάτη καθηγήτρια, πολύ γέλιο οι συμμαθητές. Μ' αρέσει αυτή η αίσθηση οικειότητας που φαίνεται να έχει αναπτυχθεί μεταξύ μας. Η συγγραφή είναι ολόκληρη επιστήμη τελικά. Είδα "Το Δέρμα Που Κατοικώ" τις προάλλες. Εντελώς ψυχεδελική - διαστροφική σύλληψη. Τρομερή ταινία. Να την δείτε. Θέλω να έρθουν τα χριστούγεννα. Να γεμίσει η πόλη φωτάκια. Να παίζει μόνο χριστογεννιάτικα τραγούδια το ραδιόφωνο. Να φάω μέχρι σκασμού μελομακάρονα με σοκολάτα. Τι να ζητήσω φέτος από τον άγιο βασίλη;

Ήρωας

2011-11-08T00:57:00.003+02:00

"Γράψτε ένα κείμενο, 200 - 500 λέξεις, μονόλογο, περιγραφή, κάποιο περιστατικό, ό,τι εσείς θέλετε, σε όποιο πρόσωπο θέλετε, που να δίνει το χαρακτηριστικό πρόσωπο του ήρωά σας."

Αυτή την άσκηση μας έβαλε γι' αυτή τη βδομάδα η καθηγήτρια στο σεμινάριο μυθιστορήματος. Τέσσερις μέρες τώρα σπάω το κεφάλι μου ψάχνοντας τις σωστές λέξεις. Σβήνω - γράφω, σβήνω - γράφω, αλλά δεν με ικανοποιεί τίποτα. Κοντεύω να σκάσω. Συγγραφικό αδιέξοδο. Πώς μπορώ μέσα σε 500 το πολύ λέξεις να αποδώσω την ουσία του ήρωά μου, όταν μέσα στο κεφάλι μου τον έχω πλάσει με τόσες διαφορετικές πτυχές;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχει πράσινα μάτια -παραγγελία της σις μου.

Το βιβλίο του μήνα: At Home With The Templetons

2011-10-30T12:07:00.004+02:00

When the Templeton family from England takes up residence in a stately home in country Australia, they set the locals talking -and with good reason. From the outside, the seven Templetons seem so unusual... peculiar even.

No one is more intrigued by their family than their neighbours, single mother Nina Donovan and her son Tom. Before long, the two families' lives become entwined in unexpected ways, to the delight of Gracie, the youngest of the Templeton daughters.

In the years that follow, the relationships between the Templetons and the two Donovans twist and turn in unpredictable and life-changing directions, until a tragedy tears them all apart. What will it take to bring them back together?

Για να πω την αλήθεια, δεν περίμενα να με αρέσει τόσο πολύ αυτό το βιβλίο. Αλλά μ'άρεσε. Κυρίως γιατί οι χαρακτήρες είχαν ενδιαφέρον και γιατί η ιστορία κυλούσε γρήγορα και εξελισσόταν σε βάθος πολλών χρόνων. Βέβαια, υπήρχαν αρκετά κλισέ μέσα, τα οποία, μέσα στη γενικότερη ροή της υπόθεσης, δεν με χάλασαν καθόλου. Θα έλεγα ότι αυτά, εν τέλει, ήταν που την έκαναν περισσότερο αληθοφανή, καθώς η πραγματικότητα είναι γεμάτη κλισέ.

Συγγραφέας του βιβλίου είναι η Monica McInerney. Δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Ίσως το βρείτε στο ξενόγλωσσο τμήμα κάποιου βιβλιοπωλείου. Εγώ το αγόρασα το καλοκαίρι στο Λονδίνο.

Once Upon A Time

2011-10-25T22:26:00.003+03:00

Μια νέα σειρά που πιστεύω θα αρέσει σε όσους αγαπούν τα παραμύθια.
Το πρώτο επεισόδιο ήταν πολύ ωραίο.
Να δούμε και πώς θα εξελιχθεί και η συνέχεια.

Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη...

2011-10-19T16:45:00.001+03:00

"Αν στέρηση είναι να μην έχεις αυτό που επιθυμείς, ανικανοποίητο είναι να έχεις μεν αυτό που επιθυμείς, αλλά να μη σου προσφέρει τη γεύση που περίμενες να σου προσφέρει. Η απόκτησή του να αποδεικνύεται απογοητευτική. O άνθρωπος σήμερα μαραίνεται μέσα στην εποχή του ανικανοποίητου. Κι αν, όταν στερείσαι, μπορείς να ονειρεύεσαι και να προσδοκάς, μέσα στην ανικανοποίητη καθημερινότητα και τις απανωτές απογοητεύσεις -όχι απ' αυτά που δεν έχεις αλλά απ' αυτά που έχεις-, δεν ξέρεις πια τι ακριβώς να επιθυμήσεις. Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες, φιλότιμο. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη. Η αγάπη όντως είναι η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, αλλά μόνο όταν πρόκειται για αγάπη που δίνεις. Όσο κι αν αγαπιέσαι, το ανικανοποίητο θα επιμένει ζοφώδες στην καρδιά, αν αυτή η καρδιά δεν μπορεί να αγαπήσει. Γεμίζουμε μονάχα απ' την αγάπη που εμείς δίνουμε, από την πίστη που ασκούμε, από όσα δικά μας χαρίζουμε. Ακόμη κι η ψυχή διά της απώλείας της κερδίζεται. Είναι μοίρα ή ελεύθερη επιλογή η ικανότητά μας στο συναίσθημα; Πρέπει να είναι ελεύθερη επιλογή, γι' αυτό και η καρδιά είναι διαρκώς θυμωμένη με τον μίζερο εαυτό μας που τη στενεύει. Κι αν είναι δύσκολο να βρίσκουμε αγάπες, είναι πολύ πιο δύσκολο να αγαπάμε· προϋποθέτει μεταστροφή της εγωιστικά εκπαιδευμένης προσωπικότητάς μας κάτι τέτοιο. Όσο την αρνούμαστε τη μεταμόρφωση, η επιδημία της ανίας και της κατάθλιψης εξαπλώνεται, σαν φάντασμα στοιχειώνει τη ζωή μας. Λέγεται πως: "Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη…"

Από το βιβλίο : Το Φάντασμα της Αξόδευτης Αγάπης

If You Go Away

2011-10-15T16:31:00.005+03:00

Έτσι είναι, άμα έχεις ταλαντούχους φίλους, οφείλεις να τους κάνεις διαφήμιση. (Ας διαφημιστεί επιτέλους και κανείς άλλος πέρα από τον Κωστοπουλερουά σε αυτό το μπλογκ!) Η συγκεκριμένη φίλη είναι πολύ καλλιτεχνική φύση. Έχει ταλέντο και στη ζωγραφική και στη μουσική και στο τραγούδι. Σήμερα, λοιπόν, εκεί που μιλούσαμε στο skype και λέγαμε τα νέα μας, τσουπ!, μου στέλνει ένα λινκ. Κάνω "κλικ" και ιδού τι άκουσαν τα ωραία μου αυτάκια:

Κανονικά ενορχηστρωμένο και ηχογραφημένο σε στούντιο. Δεν το λέει πολύ όμορφα;

Χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους να κυνηγάνε το όνειρό τους.

Μπράβο, μπράβο, μπράβο, αγαπημένη! Συνέχισε έτσι!

Εμπιστέψου

2011-10-12T15:58:00.002+03:00

Είναι καλύτερα να εμπιστεύεται κανείς τους ανθρώπους απερίσκεπτα και παράτολμα και μετά να μετανιώνει, παρά να είναι μικρόψυχα δύσπιστος. Οι άνθρωποι μπορούν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, αν θελήσουν να προσπαθήσουν.

Μαίρη Ρενώ, Ο Μικρός Πέρσης

Νομίζω ότι η εμπιστοσύνη μπορεί να σφυρηλατήσει τους ισχυρότερους δεσμούς ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί δημιουργεί το ωραιότερο είδος οικειότητας. Την οικειότητα που βασίζεται στην έλλειψη αμφιβολίας.

Η κρίση έχει τρελάνει τις μανούλες...

2011-10-07T14:30:00.006+03:00

Η μάνα μου τελευταία ζει με το άγχος του τι θα κάνουν τα παιδιά της με της ζωή τους. Λίγο τα υψηλά ποσοστά ανεργίας, λίγο η εντεινόμενη κρίση, λίγο τα σενάρια κατασροφολογίας, καταλαβαίνετε... κάθε μέρα που περνάει γιγαντώνεται όλο και πιο πολύ το άγχος της.

Χθες, λοιπόν, εκεί που καθόμασταν στην κουζίνα και πίναμε το καφεδάκι μας, με αφορμή την κρίση και το αβέβαιο - δυσοίωνο μέλλον μας, ξεκίνησε η συζήτηση του παραλόγου.

Μαμά: Μήπως να πας στην Αυστραλία να παντρευτείς;
Εγώ: Στην Αυστραλία;;; Άμα είναι να παντρευτώ, γιατί να μην παντρευτώ εδώ;
Μαμά: Οι Έλληνες ομογενείς είναι ευκατάστατοι.
Eγώ: 'Αμα βρω έναν ευκατάστατο Έλληνα εδώ, να μείνω;
Μαμά: Βρες εσύ...
Εγώ: Από το να βρω έναν άντρα να με θρέφει, προτιμώ να βρω μια δουλειά να θρέφομαι μόνη μου. Και εν πάση περιπτώσει δεν θέλω να παντρευτώ.
Μαμά: Σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς δεν έχει "θέλω", έχει "πρέπει"!

Ντόινγκ!

Ζαγοροχώρια !

2011-10-03T12:49:00.017+03:00

Μια διήμερη απόδραση είναι ό,τι ακριβώς χρειάζεται κανείς για να ξεσκάσει και για να φτιάξει η διάθεσή του. Με μια απόφαση της ψιλοτελευταίας στιγμής, μαζευτήκαμε μια μικρή παρέα και την κάναμε το σ/κ στα Ζαγοροχώρια, τα οποία είναι μακράν από τα ομορφότερα μέρη που έχω δει ποτέ. Βουνά και ατελείωτο πράσινο με πορτοκαλί πινελιές τώρα που φθινοπώριασε, πέτρινα χωριουδάκια σκαρφαλωμένα σε πλαγιές με απίστευτη θέα, πλατείες με πλατάνια, μονοπάτια στο χείλος του γκρεμού, μικρές βάθρες ανάμεσα σε ψηλά βράχια και το βράδυ ένας ουρανός πλημμυρισμένος με αστέρια.

Ομορφιά όπου κι έστρεφες το βλέμμα.

Μεγάλο Πάπιγκο.
Αυτός είναι ο ξενώνας στον οποίον μέναμε. Προσεγμένος μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια.

Η "καμήλα".

Κορυφές που μοιάζουν με καμήλα. Η θέα από το Μεγάλο Πάπιγκο.

Γέφυρα στο δρόμο ανάμεσα στην Αρίστη και το Μεγάλο Πάπιγκο.

Η χαράδρα του Βίκου.
Η θέα είναι από παρατηρητήριο στο χωριό Βίκος.

Βίκος.
Δρομάκι του χωριού.

Σπίτι στο Μονοδένρι.
Θέλω κι εγώ ένα τέτοιο!

Μονή της Αγ. Παρασκευής στο Μονοδένρι.
Απίστευτη θέα. Έβλεπε κι αυτή στη χαράδρα του Βίκου.

Σπηλιά της Αγ. Παρασκευής.
Για να φτάσεις μέχρι εκεί, προχωράς σε ένα στενό μονοπάτι, κάτω υπάρχει γκρεμός, η θέα είναι απίστευτη και κάποια στιγμή μπαίνεις μέσα σε πυκνή βλάστηση και νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κάποιο σκηνικό του Άρχοντα!

Πέτρινη γέφυρα στο δρόμο για Τσεπέλοβο.
(Αν δεν κάνω λάθος.)

Λουλουδάκια στα σκαλοπάτια κάποιας εισόδου.
Όμορφα, ε;

Δίλοφο.
Χαρακτηριστή αρχιτεκτονική των Ζαγοροχωρίων γενικότερα.

Πρωτότυπη ταμπέλα καταστήματος στην Ελάτη.

Οι "πισίνες" στο Ρόκοβο.
Ξε-τρε-λά-θη-κα.

Αν όλα πάνε καλά -αν γλιτώσω δηλαδή το χειρουργείο και αν βελτιωθεί η κατάσταση του γονάτου μου- σκοπεύω να ξαναεπισκεφτώ τα Ζαγοροχώρια κατά άνοιξη μεριά. Έχει τόσες πολλές διαδρομές και μονοπάτια στο βουνό που θέλω να κάνω!

Γενικά τα Ζαγοροχώρια αξίζουν τον κόπο. Να τα επισκεφτείτε οπωσδήποτε!

Το βιβλίο του μήνα: One Day

2011-09-27T13:49:00.009+03:00

"With little more than a shrug she had said goodbye to someone she really liked, the first boy she had ever really cared for, and now she would have to accept the fact that she would probably never see him again. She had no phone number, no address, and even if she did, whαt was the point? He hadn't ask for her number either, and she was too proud to be just another moony girl leaving unwanted messages. 'Have a nice life' had been her last line. Was that really the best she could come up with?

She walked on. The castle was just coming into view when she heard the footsteps, the soles of smart shoes slapping onto the pavement behind, and even before she heard her turned she was smiling, because she knew that it would by him.

"I thought I'd lost you!" he said, slowing to a walk, red-faced and breathless, attempting to regain some nonchalance.
"No, I'm here."
"Sorry, about that."
"No, really, it's fine."

He stood with his hands on his knees, catching his breath. "I wasn't expecting my parents 'til later and then they turned up out of the blue, and I got distracted, and I suddenly realised... bear with me... I realised I didn't have any way to get in touch with you."
"Oh. Okay."
"So- look. I don't have a pen. Do you have a pen? You must have."

She crouched and rooted in her rucksack amongst the litter of their picnic. 'Find a pen, please have apen, you must have a pen...'

"Hurrah! A pen!"
'Hurrah? You shouted hurrah, you idiot! Stay calm. Don't blow it now.'

She rooted in her wallet for a scrap of paper, found a super-market receipt, and handed it over, then dictated her number, her parents' number in Leeds, their addrees and her own address in Edinburgh with special emphasis on the correct postcode, and in return he wrote down his.

"This is me." He handed her the precious scrap of paper. "Call me or I'll call you, but one of us will call, yes? What I mean is it's not a competition. You don't lose if you don't call first."
"I understand."
"I'm away in France until August, but then I'm back and I thought you might want to come down and stay maybe?"
"Stay with you?"
"Not for ever. For a weekend. At mine. My parents', I mean. Only if you want to.'
"Oh. Okay. Yes. Okay. Yes. Yes. Okay. Yes."
"So, I should get back. Are you sure you don't want to come for a drink or something? Or dinner?"
"No, I don't think I should," she said.
"No, I don't think you should either." He looked relieved and she felt slighted once again. Why not? she thought. Was he embarrassed by her?

"Oh. Right. Why's that?"
"Because I think if you did I'd go a bit mad. With frustration, I mean. You sitting there. Because I wouldn't be able to do what I want to do."
"Why? What do you want to do?" she asked, though she knew the answer. He put one hand lightly on the back of her neck, and simultaneously she placed one hand lightly on his hip, and they kissed in the street as all around them people hurried home to the summer light, and it was the sweetest kiss that either of them would ever know.

This is where it all begins. Everything starts here, today.

15 Ιουλίου 1988. Η Έμμα και ο Ντέξτερ γνωρίζονται τη νύχτα της αποφοίτησής τους. Την επόμενη μέρα ο καθένας πρέπει να πάρει το δρόμο του. Άραγε πού θα βρίσκονται τον επόμενο χρόνο, την ίδια μέρα; Και τον επόμενο;

20 Χρόνια... 2 Άθρωποι...

Σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση αυτό το βιβλίο. Παρακολουθώντας την πορεία δύο ανθρώπων προς την ενηλικίωση και τη ωριμότητα, αντιλαμβάνεσαι πως το να μεγαλώνεις δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Μπορείς να αναλώσεις χρόνια ολόκληρα κάνοντας λάθος επιλογές, μένοντας ανικανοποίητος, δυστυχής και μόνος. Όπως λέει και το motto στο οπισθόφυλλο, "Μπορεί κανείς να περάσει όλη του τη ζωή χωρίς να καταλάβει ότι αυτό που ψάχνει βρίσκεται μπροστά στα μάτια του."

Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο David Nicholls. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας και κοστίζει γύρω στα 18 ευρώ.

Εναλλακτικά μπορείτε να δείτε την ταινία, που βγήκε πρόσφατα στις αίθουσες. Είναι αρκετά καλή μεταφορά μπορώ να πω.

A drop in the Ocean - Ron Pope

2011-09-21T17:41:00.002+03:00

A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
Its like wishing for rain as i stand in the desert
But i'm holding you closer than most,
Cause you are my heaven.

I dont wanna waste the weekend
If you dont love me, pretend a few more hours, then its time to go
As my train rolls down the east coast I wonder how you keep warm
Its too late to cry
To broken to move on
And still i cant let you be
Most nights i hardly sleep
Don't take what you dont need from me

Its just a drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
Its like wishing for rain as i stand in the desert
But i'm holding you closer than most,
Cause you are my heaven.

Misplaced trust and old friends
Never counting regrets
But a grace of god i do not rest at all
In new England as the leaves change
The last excuse ill claim, i was a boy who loved a women like a little girl
And still i cant let you be
Most nights i hardly sleep
Dont take what you dont need from me

Its just a drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
Its like wishing for rain as i stand in the desert
But i'm holding you closer than most,
Cause you are my,

Heaven doesnt seem far away anymore no no
Heaven doesnt seem far away
Heaven doesnt seem far away anymore no no
Heaven doesnt seem far away

A drop in the ocean
A change in the weather
I was praying that you and me might end up together
Its like wishing for rain as i stand in the desert
But i'm holding you closer than most,
Cause you are my heaven.

You are my heaven

Όμορφο όμορφο όμορφο όμορφο όμορφο όμορφο όμορφο όμορφο όμορφο

Από χθες το τραγούδι παίζει όλη μέρα στο pc.
Και 'γω τραγουδάω και τραγουδάω και τραγουδάω.
Πωπω, πόσο μ'άρεσε...

Όνειρο ήτανε...

2011-09-20T02:11:00.003+03:00

Αν τα όνειρα είναι έκφραση του υποσυνείδητου, τότε το δικό μου υποσυνείδητο είναι ό,τι να'ναι. Τα όνειρά μου περιλαμβάνουν από σκηνικά τύπου Τόλμη & Γοητεία μέχρι αιματηρά φονικά. Τα περισσότερα τα βιώνω αρκετά έντονα. Έχει τύχει να ξυπνήσω πλανταγμένη στο κλάμα ή κατατρομαγμένη και λουσμένη στον ιδρώτα επειδή με σκότωσαν ή επειδή με καταδιώκουν τέρατα και δεν ξέρω 'γω τι άλλο. Το πιο κουλό είναι ότι μου έχει συμβεί αρκετές φορές να δω το ίδιο ακριβώς όνειρο, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, με διαφορετική κάθε φορά κατάληξη. Δυο τέτοιες περιπτώσεις επαναλαμβανόμενων ονείρων τις θυμάμαι ακόμα και τώρα με κάθε λεπτομέρεια.

Η πρώτη περίπτωση αφορά σε έναν εφιάλτη. Κάθε φορά βρίσκομαι παγιδευμένη στο πατρικό μου μαζί με μια φονική χοντρή (αλλά μιλάμε πολύ χοντρή), η οποία είναι ντυμένη με ένα ροζ ταγιέρ και κυνηγάει να με φάει. Στην πρώτη εκδοχή του ονείρου, τα καταφέρνει. Με εγκλωβίζει στο μπαλκόνι και με τρώει, αφού πρώτα έχει καταβροχθίσει ολόκληρη την οικογένειά μου. Στη δεύτερη εκδοχή, την κλειδώνω στο σπίτι και το σκάω. Και στην τρίτη το σκάω, αλλά με καταδιώκει, και πάνω στην καταδίωξη ξεσπάσει καταιγίδα και η χοντρή αρχίζει να λιώνει, ο δρόμος πλημμυρίζει με ανθρώπινο λίπος και 'γω τη γλιτώνω.

Στη δεύτερη τώρα περίπτωση είμαι νυφούλα και παντρεύομαι -πάντα- στην εκκλησία που βρίσκεται δίπλα στην Καμάρα (δεν θυμάμαι πώς λέγεται). Και στα τρία όνειρα (ναι ναι κι αυτά τρία είναι) με το που πατάω το πόδι μου έξω από το αυτοκίνητο και βλέπω το γαμπρό και τον κόσμο που περιμένει, παγώνω στη θέση μου και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι "δεν θέλω να παντρευτώ, δεν θέλω να παντρευτώ, δεν θέλω να παντρευτώ". Την πρώτη φορά που είδα το όνειρο, ξαναμπήκα στο γαμήλιο αυτοκίνητο κι άρχισα να ουρλιάζω στον οδηγό "φύγε, φύγε!". Τη δεύτερη φορά, με το που είδα το γαμπρό να μου χαμογελάει, έκανα μεταβολή κι έφυγα τρέχοντας προς τη Ναβαρίνου για να καταλήξω τελικά να τρέχω ωσάν την τρελή στην παραλία (πέπλα και ουρές να ανεμίζουν, καταλαβαίνετε, πολύ κινηματογραφική έξοδος). Και την τρίτη φορά το έσκασα παίρνοντας το αστικό. Καλά εδώ το υποσυνείδητό μου είναι πολύ ξακάθαρο: δεν είμαι εγώ για γάμους και πανηγύρια.

Ουφ, πάω για ύπνο.

Όνειρα γλυκά! ;)

Genpet

2011-09-18T10:55:00.015+03:00

Τα genpets είναι η καινούργια ανακάλυψη της βιο-μηχανικής. Πρόκειται για ζωντανά ανθρωποειδή τα οποία θα πωλούνται στα ράφια των super market ίσως και των pet-shop. Είναι φτιαγμένα από ανάμιξη ανθρώπινου και ζωικού DNA. Όταν δεν έχουν ανοιχτεί από τη συσκευασία βρίσκονται σε κατάσταση ύπνου, κάτι σαν την χειμερία νάρκη. Αναπνέουν όμως επειδή η συσκευασία έχει τρύπες να περνάει ο αέρας. Μόλις ο πελάτης ανοίξει την συσκευασία αρχίζει το κατοικίδιο (;;;) να ξυπνάει μετα από 20 λεπτά και ανοίγει τα μάτια του. Έχουν αίμα, οστά, μυς, μυαλό και οτιδήποτε άλλο έχουν τα θηλαστικά. Ζούνε με πρωτείνες. Επίσης έχουν... προσωπικότητα και το χρώμα της συσκευασίας δείχνει τον τύπο τους. Αισθάνονται πόνο αλλά δεν έχουν αναπτυγμένες φωνητικές χορδές για να εκφραστούν. Αν τα κόψεις βγάζουν αίμα.

Υποτίθεται ότι η εταιρεία τα έχει βγάλει για να παίζουν τα παιδιά με κάτι ζωντανό αντί για κούκλες ή άψυχα ρομποτ. Το pet μόλις ανοιχτεί θεωρεί τον κάτοχο του κάτι σαν τη μάνα του. Δείχνουν συναισθήματα. Για να μην ξεφεύγουν σε επίπεδο συμπεριφοράς τους δίνουν ναρκωτικά. Συγκεκριμένα η εταιρεία γράφει:

How are the personalities controlled?

The Genpet feeding packs are color coded and specially formulated with a custom drug mixture that can be used to control the Genpet, much like human drugs can such as Ritalin or Lithium and other behaviour modifying drugs. Thus we can calm them, or stimulate them without extra tampering to the DNA structure.

Αν νομίζετε ότι κάνω πλάκα δεν έχετε παρά να δείτε το site της Εταιρείας http://www.genpets.com/index.php.

Ακόμα καλύτερα δείτε τις "συχνές ερωτήσεις" http://www.genpets.com/faq.php για να σας φύγουν οι αμφιβολίες ότι όλα αυτά είναι υπερβολικά αλλά και να διαβάσετε και άλλα τρελά όπως το ότι αν σε δαγκώσουν, πουλάνε ειδικό kit για να τους βγάζεις τα δόντια !!!

Αναμένουν έγκριση και μετά πηγαίνουν για παγκόσμια παραγωγή.

Το άρθρο προέρχεται από εδώ:
http://mantatoforos.blogspot.com/2011/08/genpets.html?spref=fb

UPDATE: Μεταφέρω επακριβώς ένα από τα σχόλια της ανάρτησης:
"Τα genpets είναι ένα project κάποιου καλλιτέχνη με το όνομα Adam Brandejs. Μια παγκοσμιοποιημένη διαδικτυακή ''φάρσα'' με στόχο να σοκάρει και να προβληματίσει το κοινό σε σχέση με διαχρονικά ή μοντέρνα ηθικά ζητήματα, όπως αυτό της δημιουργίας και χρήσης τροποποιημένων έμβιων οργανισμών, της κακοποίησης ζώων, της καθοδηγούμενης υπερκατανάλωσης κ.ο.κ με τα οποία είτε έχουμε ήδη έρθει σε επαφή ως πολιτισμός είτε αναμένεται λίαν συντόμως. Τέχνη στρατευμένη στις παρατάξεις της φιλοσοφίας. Δες αυτό http://www.brandejs.ca/portfolio/Genpets/What
Ευχαριστώ πολύ την impala για τις πληροφορίες!

Andy Whitfield

2011-09-12T21:53:00.006+03:00

Οι περισσότεροι μάλλον δεν τον γνωρίζετε. Έγινε γνωστός με τον ρόλο του Σπάρτακου στη σειρά Spartacus:Blood and Sand. Πολύ ωραία σειρά και ακόμα πιο ωραίος ηθοποιός -απ' όλες τις απόψεις. Πέθανε χθες, μετά από 18μηνη μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία 39 ετών. Άφησε πίσω γυναίκα και δυο παιδιά.

Τι κρίμα, ρε γαμώτο, να χάνονται νέοι άνθρωποι απ' αυτή την καταραμένη αρρώστια.

*η φωτογραφία προέρχεται από εδώ:
http://kylieaf.tumblr.com/post/4167875191/andy-whitfield

Ξέρεις;

2011-09-08T14:39:00.005+03:00

Ερώτηση υποψήφιου εργοδότη: Ποτά ξέρεις να φτιάχνεις;
Απάντησή μου: Κυρίως ξέρω να τα πίνω.

...

Ώρες ώρες έχω την αίσθηση ότι δεν πρόκειται να βρω ποτέ δουλειά.

Σ' Αυτή χαρίζω τούτο το Σεπτέμβρη

2011-09-02T03:05:00.004+03:00

Σ' Αυτή χαρίζω τούτο το Σεπτέμβρη,
Σ' Αυτή που το φθινόπωρο λατρεύει.
Που χαίρεται τα δέντρα δίχως φύλλα
Και τη φωτιά στο τζάκι να θεριεύει.
Σ' Αυτή και τον Οκτώβρη αφιερώνω
Κι ολάκερο της ζήσης μου το χρόνο
Στα χέρια της που είναι κομπολόι,
Πότε γλυκόπιοτο κρασί και πότε μοιρολόι.
Φεύγοντας μου άφησε μονάχα τ' άρωμά της
Το σπίτι που στους τοίχους του χορεύει η σκιά της.
Στα όνειρά μου μπλέκονται τα λαμπερά μαλλιά της
Και στο Λονδίνο η θύμηση απ' τα ζεστά φιλιά της.

από το βιβλίο της Ρόζαμουντ Πίλτσερ, Ψάχνοντας για Κοχύλια

Το βιβλίο του μήνα: The Name of the Wind

2011-08-30T22:06:00.005+03:00

"Ι have stolen princesses back from sleeping
barrow kings. I burned down the city of Trebon.
I have spent the night with Felurian and left with
both my sanity and my life. I was expelled from
the University at a younger age than most people
are allowed in. I tread paths by moonlight that others
fear to speak of during day. I have talked to Gods,
loved women, and written songs that make the
minstrels weep.

My name is Kvothe. You may have heard of me."

Μ'αρέσουν πολύ οι χτυπημένοι από τη μοίρα ήρωες, οι οποίοι, παρά τις απώλειες, τις αντιξοότητες και τις πιθανότητες που είναι εναντίον τους, κατορθώνουν να γίνουν σπουδαίοι. Μ'αρέσουν οι αντιθέσεις που συνήθως τους χαρακτηρίζουν, το πώς είναι ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο συνάμα. Και, βεβαίως, με γοητεύει ο τρόπος με τον οποίο τείνουν να ερωτεύονται: χωρίς να γίνονται μελιστάλαχτοι ή σαχλοί, σε κάνουν να λιώνεις.

Τέτοιος ήρωας είναι ο Kvothe.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί βήμα βήμα την πορεία του από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση και το χτίσιμο του θρύλου γύρω από το όνομά του. Δυστυχώς, η ιστορία δεν ολοκληρώνεται σε αυτό το βιβλίο, καθώς το The Name of the Wind αποτελεί το πρώτο μέρος τριλογίας. Το δεύτερο βιβλίο της σειράς έχει τίτλο The Wiseman's Fear, ενώ το τρίτο δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει.

Πολύ δυνατή γραφή από τον πρωτοεμφανιζόμενο Patrick Rothfuss, εξαιρετική ιστορία, συναρπαστικός κεντρικός ήρωας. Αυτό το βιβλίο μπήκε κατευθείαν στη λίστα με τα αγαπημένα μου.

Δεν έχει ακόμα μεταφραστεί στα ελληνικά. Η αγγλική έκδοση κοστίζει γύρω στα 12 ευρώ και θα τη βρείτε σίγουρα στα Public.

Ζωγραφική απεικόνιση του Kvothe από μία φαν του βιβλίου.
Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που τον απέδωσε.
Η εικόνα προέρχεται από εδώ:

www.artbykimkincaid.com/

Το Μαγεμένο Δάσος

2011-08-24T14:04:00.005+03:00

Μια βροχή από αστέρια στο Μαγεμένο Δάσος. Το χώμα σκεπασμένο με ξερά φύλλα και χρυσόσκονη. Οι νεράιδες ξεμυτίζουν κρυφά λίγο πριν το χάραμα να μαζέψουν δροσοσταλίδες για να μην πεθάνουν από την πείνα. Οι καλικάντζαροι κρύβονται στις κουφάλες των δέντρων. Τρέμουν και προσεύχονται για την επιστροφή του Σιωπηλού Ταξιδιώτη. Ποτέ μην απλώσεις χέρι να αγγίξεις τους καρπούς του δάσους. Τα μαύρα μούρα προκαλούν παραισθήσεις, τα κόκκινα αμνησία, οι αγριοφράουλες δηλητηριάζουν το αίμα και τα μανιτάρια παραλύουν σώμα και μυαλό. Και το νερό... κρατήσου μακριά από το νερό. Καυτό σαν λάβα ηφαιστείου, διαλύει τα σωθικά. Μονάχα οι μονόκεροι -όσοι έχουν απομείνει- μπορούν να το πιουν και να μην πάθουν τίποτα. Οι Δαναΐδες φυλάνε το Δάσος. Πλανεύουν τους ανυποψίαστους περαστικούς, τους σκοτώνουν και δίνουν τις καρδιές τους στην σκοτεινή αφέντρα τους. Κατοικεί βαθιά μέσα στο Μαγεμένο Δάσος και είναι ό,τι πιο χθόνιο και τρομερό γέννησε ποτέ η φύση. Το φιλί της είναι δηλητηριώδες, τα δάκρυά της μαύρα σαν τη πίσσα και το άγγιγμά της καίει τη σάρκα. Έχει το βλέμμα της Μέδουσας -όποιος το αντικρίζει πετρώνει. Τρέφεται με καρδιές θνητών και ψυχές αερικών. Ξεδιψάει με το αγνό κρυστάλλινο αίμα των αγγέλων. Η Νύχτα είναι σκλάβα της, οι σκιές και οι δαίμονες πιστοί υπηρέτες της. Ψιθυρίζεται πως και οι ίδιοι οι θεοί ακόμα τη φοβούνται...

Λονδίνο !

2011-08-15T18:00:00.044+03:00

Είχα ακούσει τα καλύτερα πριν πάω. Τώρα που πήγα, έχω να πω ότι το Λονδίνο είναι μια πόλη με πολλές ομορφιές. Τα μνημεία και η αρχιτεκτονική του γενικότερα, οι εκκλησίες και τα πάρκα του είναι το κάτι άλλο. Μ'άρεσε η πολυπολιτισμικότητα και οι υπαίθριες αγορές του. Ξετρελάθηκα με τα μιούζικαλ του. Είδαμε το The Phantom of the Opera και το Wicked και ήταν φαντασμαγορικά. Έμενες με το στόμα ανοιχτό. Είναι να έχεις λεφτά και να πετάγεσαι κάθε σ/κ Λονδίνο μόνο και μόνο για να βλέπεις κανένα μιούζικαλ.

Το κακό με το Λονδίνο είναι ότι είναι τεράστιο, πανβρώμικο, πολύ ακριβό και ασφυκτικά γεμάτο κόσμο. Α, και μετά τις 22.30 - 23.00 δεν βρίσκεις πουθενά να κάτσεις να πιεις μια μπύρα. Και από φαγητό, άσ'τα να πάνε: όλο burgers, fish and chips, cupcakes και συναφείς ανθυγιεινές εναλλακτικές, όλες πανάκριβες βεβαίως.

Πήγαμε και μια ημερήσια στην Οξφόρδη και οφείλω να ομολογήσω ότι μ'άρεσε περισσότερο από το Λονδίνο. Τα κτήριά της, τα δρομάκια και οι πλατείες της, τα κολέγια, το ποταμάκι , όλα ήταν μια ζωγραφιά. Καταγοητεύτηκα.

Και τώρα οι καθιερωμένες φωτογραφίες. Βγάλαμε άπειρες, όπως καταλαβαίνετε. Παρακάτω έκανα μια επιλογή από τα αγαπημένα μου σημεία, αν και δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέγω ποιες να ποστάρω.

Βουαλά!:

Η Φωφώκα και το Big Ben.

Tower Bridge.
Επιβλητική και πανέμορφη γέφυρα, ακριβώς δίπλα στο Tower of London, το οποίο, επίσης, τα έσπαγε.

Millenium Bridge.
Είναι μόνο για πεζούς. Στην έκτη ταινία του Harry Potter την είδατε να καταστρέφεται από Θανατοφάγους. (Τάδε έφη η Φωφώκα.) Στο βάθος ο εντυπωσιακός τρούλος του St. Paul's Cathedral.

Πάνω στη Westminster Bridge με θέα το London Eye.

Covent Garden.
Μαγαζάκια παντού και πλανόδιοι τραγουδιστές και πωλητές και άπειρος κόσμος.

Ο κλασικός τηλεφωνικός θάλαμος του Λονδίνου.

Από εδώ ξεκινήσαμε τη βόλτα στην νότια πλευρά του Τάμεση. Πολύ ωραία διαδρομή.

Brunch σε ένα πολύ ωραίο μαγαζάκι στο Notting Hill. Ό,τι πρέπει για να ξεκινήσει καλά η μέρα.

Υπαίθρια αγορά στο Portobello στο Notting Hill.
Πανέμορφο το Notting Hill με τα πολύχρωμα σπιτάκια του και το σαββατιάτικο παζάρι του. Εκεί κι αν γινόταν πανικός.

Neal's Yard.
Μια μικροσκοπική πλατειούλα, στην περιοχή του Covent Garden, γεμάτη μαγαζάκια και χρώματα.

Το κανάλι του Regent, δίπλα στο Camden.
Μετά το Notting Hill, η δεύτερη πιο όμορφη περιοχή του Λονδίνου.

Primrose Hill.
Η θέα από την κορυφή του.

Regent's Park.
Κατά τη γνώμη μου, είναι το πιο όμορφο πάρκο του Λονδίνου μετά το St. James Park. Το Hyde Park, δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν μου έκανε ιδιαίτερη αίσθηση.

Οξφόρδη

Πάρτε, επίσης, μια γεύση από τα μιούζικαλ. Αν σας φέρει ποτέ ο δρόμος σας στο Λονδίνο, σας τα συστήνω ανεπιφύλακτα.

The Phantom of the Opera

&

Wicked

Τέλος, να ευχαριστήσουμε πολύ πολύ τον φίλτατο Κιτς για τη φιλοξενία και που μας ανέχτηκε για τόσες μέρες.

Ευχαριστούμε Κιτς! :)

Το βιβλίο του μήνα: Αγαπητέ Θεέ

2011-07-30T14:34:00.006+03:00

"Αγαπητέ θεέ,

Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σου γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο.

Σου το λέω ευθύς εξαρχής: σιχαίνομαι να γράφω. Για να γράψω πρέπει πραγματικά να είμαι αναγκασμένος να το κάνω, γιατί το γράψιμο είναι γιρλάντα και στολίδι και μεταξωτή κορδέλα. Τι άλλο είναι το γράψιμο από ένα ωραιοποιημένο ψέμα; Το γράψιμο είναι για τους μεγάλους.

Θες να στο αποδείξω; Ξανακοίτα λίγο πιο πάνω και δες πώς αρχίζω το γράμμα μου: 'Με λένε Όσκαρ, είμαι δέκα χρονών, έχω βάλει φωτιά στη γάτα, στο σκύλο, στο σπίτι (αν δεν κάνω λάθος έχω ψήσει και τα χρυσόψαρα), κι αυτή είναι η πρώτη φορά που σου γράφω, γιατί μέχρι σήμερα, λόγω του σχολείου, δεν είχα χρόνο.' Ε, δε θα μπορούσα να γράψω: 'Με φωνάζουν Γλόμπο, δεν δείχνω παραπάνω από εφτά, μένω στο νοσοκομείο λόγω του καρκίνου μου, και δεν σου 'χω απευθύνει ποτέ το λόγο γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχεις';

Βέβαια, αν το γράψω αυτό, την πάτησα γιατί θα δείξεις λιγότερο ενδιαφέρον για μένα. Κι εγώ το 'χω ανάγκη το ενδιαφέρον σου."

Κάπως έτσι ξεκινάει αυτό το εξαιρετικό, πραγματικά, βιβλίο. Είναι μικρό, πολύ μικρό, καμιά ενενηνταριά σελίδες όλες κι όλες, και το ρουφάς με μιαν ανάσα σχεδόν. Συγκινητικό, αστείο, αληθινό, αυτό το βιβλίο είναι ένα μάθημα ζωής. Δεν έχω τίποτα άλλο να πω, παρά μόνο πάρτε το και διαβάστε το. Θα σας αγγίξει.

Συγγραφέας του είναι ο Ερίκ Εμανουέλ Σμιτ. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις opera και κοστίζει γύρω στα 7 ευρώ.

Love

2011-07-28T16:23:00.004+03:00

My will and my desire were turned by love,
The love that moves the sun and the other stars.

Paradise, Dante

Η ουσία των διακοπών

2011-07-26T15:26:00.002+03:00

Να τρως κερασόπιτα για πρωινό και σοκολατόπιτα λίγο πριν πέσεις για ύπνο.

Να περνάς το μεγαλύτερο μέρος της μέρας αραχτή σε μια ξαπλώστρα, πίνοντας freddo cappuccino και με ένα καλό λογοτεχνικό στα χέρια, και η μόνη σου έγνοια να είναι τι θα φας για βραδινό (εκτός από σοκολατόπιτα).

Να κάνεις δυο βήματα και μπλουμ! να πέφτεις μέσα στη δροσιά της θάλασσας.

Να νιώθεις γνήσια κούραση.

Να ξενυχτάς με τις sises σου συζητώντας ανελέητα για τον Peeta Mellark -πολύ μ'αρέσει όταν κάνουμε σαν τρελαμένα εφηβοκόριτσα!

Αααααααχχχχχχ, Peeta, Peeta...

:)

93

2011-07-24T22:07:00.002+03:00

93 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Νορβηγία εξαιτίας ενός παρανοϊκού.

Σε κάτι τέτοιους εγκληματίες αξίζει μόνο η θανατική ποινή.

Εκείνη

2011-07-11T00:18:00.005+03:00

Ήσουν τόσο νέα και τόσο όμορφη...
Κλείνω τα μάτια και οι μνήμες εκείνης της μέρας ζωντανεύουν μέσα στο μυαλό μου ξανά και ξανά και ξανά. Ακούω το στρίγκλισμα των φρένων και τις κραυγές των περαστικών. Νιώθω τον φόβο να μου παγώνει τα σωθικά. Βλέπω το αίμα να ποτίζει την άσφαλτο.
Θεέ μου, πόσο αίμα...
Κόκκινο. Το κόκκινο του αίματος. Αυτό το χρώμα έχουν τώρα πια οι εφιάλτες μου.
Σ'έσφιξα επάνω μου λες και μ'αυτόν τον τρόπο θα κατάφερνα να σε κρατήσω κοντά μου. Μάταια.
Ο θάνατος έχει την εκπληκτική ιδιότητα να μεταμορφώνει το χρόνο και το χώρο. Σε βυθίζει σε ένα ασφυκτικό άχρονο παρόν. Και αυτά τα γαμημένα "αν" κατακλύζουν τη σκέψη και σε τρελαίνουν.
Αν ο οδηγός δεν είχε περάσει με κόκκινο... Αν δεν σε είχα φωνάξει, ίσως να είχες δει το αυτοκίνητο που ερχόταν καταπάνω σου... Αν είχε φτάσει εγκαίρως βοήθεια...
Αν, αν, αν...
Όλες αυτές οι πιθανότητες που δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα.
Για'μένα ήταν σα να σταμάτησε ο χρόνος την στιγμή εκείνη που ένιωσα το κορμί σου να τρέμει με την τελευταία ανάσα.
Και μετά υπήρχε μονάχα πόνος.
Αλήθεια, πώς να περιγράψει κανείς τον πόνο της απώλειας;
Πώς να περιγράψω την ένταση της απουσίας σου;
Είναι πολύ φτωχές οι λέξεις.
Έφυγες και μ'άφησες έναν κούφιο άνθρωπο.
Έκλαψα, μα τα δάκρυα δεν μου πρόσφεραν καμία ανακούφιση. Κλείστηκα στον εαυτό μου και δεν άφηνα κανέναν να με πλησιάσει. Σιχαινόμουν τη λύπηση που αντίκριζα στο βλέμμα τους. Πάλεψα με το κενό που άφησες πίσω σου. Ήμουν χαμένος.
Κι ύστερα έφτασε μια μέρα που η θύμησή σου δεν μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Μπόρεσα να σ' αναπολήσω και να χαμογελάσω. Αναδύθηκα στην επιφάνεια κι ανακάλυψα -όσο απίστευτο κι αν μου φαινόταν- ότι η ζωή συνεχίζεται. Κι εγώ έπρεπε να επιλέξω αν θα τη ζήσω ή αν θα άφηνα το σκοτάδι να με καταπιεί.
Ξεψύχησες στα χέρια μου. Κι αυτή είναι μια ανάμνηση που με τσακίζει. Δεν θα μπορέσω να την αποτινάξω από μέσα μου. Θα με στοιχειώνει για πάντα.
Αλλά δεν είναι η μόνη. Έχω ένα σωρό αναμνήσεις από 'σένα. Τόσο όμορφες αναμνήσεις, απ'όλα όσα ζήσαμε, απ'όλα όσα μου έμαθες, απ'όλα όσα ονειρευτήκαμε μαζί.
Μ'έκανες καλύτερο άνθρωπο.
Μ'έκανες ευτυχισμένο.
Είσαι πια κομμάτι μου.
Έμαθα, όμως, να ζω με την απουσία σου. Δεν είναι εύκολο, αλλά κάθε μέρα που περνάει τα καταφέρνω και λίγο καλύτερα.
Μου πήρε καιρό, μα νιώθω επιτέλους έτοιμος να συνεχίσω τη ζωή μου.

Θα μου λείπεις πάντα.

It Can Be Magic

2011-07-02T14:27:00.004+03:00

Dad: What's goin' on with you and Bryce Loski?
Juli: What do you mean? Nothing.
D: Oh, okay. My mistake.
J: Why would you even think that?
D: No reason. Just that you talk about him all the time.
J: I do?
D: Uhuh...
J: I don't know. I guess it's something about his eyes. Or maybe his smile...
D: What about him?
J: What?
D: You have to look at the whole landscape.
J: What does that mean?

D: A painting is more than the sum of its parts. A cow byitself is just a cow. A meadow byitself is just grass, flowers... and the sun peeking through the trees is just a beam of light. But you put them all together and it can be magic.

από την ταινία Flipped
υ.γ. Δείτε την. Αξίζει.

Το βιβλίο του μήνα: Οι Δύο Μάγοι & Ο Βασιλιάς των Κορακιών

2011-06-29T15:06:00.003+03:00

Αγγλία, αρχές 19ου αιώνα... Η μαγεία είναι υπαρκτή, αλλά σε παρακμή. Ανάμεσα στους θεωρητικούς μελετητές της, οι μοναδικοί που την ασκούν πρακτικά είναι ο Τζόναθαν Στρέιντζ και ο κύριος Νόρελ.

Οι δυο τους, μία γοητευτική μελέτη αντιθέσεων. Μαζί προσπαθούν να αναβιώσουν τη μαγεία της εποχής και να της δώσουν ξανά την αίγλη που της ταιριάζει. Είναι όμως μόνοι σε αυτόν το "δρόμο"; Μήπως υπάρχει και κάποιος τρίτος που κινεί τα νήματα; Μένοντας αφανής, αμέτοχος στη δράση αλλά και σκοτεινός και ερμητικός, όπως αρμόζει άλλωστε σε έναν μάγο-βασιλιά της Βόρειας Αγγλίας, ο γοητευτικός Βασιλιάς των Κορακιών με το χλωμό εκφραστικό πρόσωπο αιχμαλωτίζει την φαντασία αλλά και την αγωνία μας, κρατώντας τον εαυτό του επτασφράγιστο μυστικό ως την τελευταία σελίδα.

Καταρχήν, να πω ότι πρόκειται για ένα από τα πιο ασυνήθιστα και ξεχωριστά βιβλία φανταστικής λογοτεχνίας που έχω διαβάσει. Πολύ πολύ ιδιαίτερο, καλογραμμένο και προσεγμένο μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Το ύφος και το στυλ του παραπέμπουν στη Τζέην Όστεν. Η ιστορική πραγματικότητα μπλέκεται με το μύθο και η μαγεία εντάσσεται στην καθημερινότητα των Άγγλων του 19ου αιώνα.

Στο βιβλίο παρελαύνουν ένα πλήθος χαρακτήρων: μάγοι θεωρητικοί και πρακτικοί, ξωτικά, αριστοκράτες, πολιτικοί, κυρίες της υψηλής κοινωνίας, υπηρέτες, τυχοδιώκτες, τσαρλατάνοι και γνωστά ιστορικά πρόσωπα, όπως ο λόρδος Ουέλινγκτον και ο λόρδος Βύρων. Και βέβαια πανταχού παρών, μόνο όμως μέσα από έμμεσες αναφορές, είναι ο Βασιλιάς των Κορακιών, ο θρυλικός μέγας βασιλιάς της Βόρειας Αγγλίας και αναμορφωτής της αγγλικής μαγείας.

Μου άρεσε πολύ αυτό το βιβλίο, κυρίως για τους γοητευτικούς του χαρακτήρες, για τον τρόπο που είναι γραμμένη και δοσμένη ολόκληρη η ιστορία, και βέβαια γιατί ξεφεύγει τελείως από τα συνηθισμένα. Είναι τεράστιο -900 σελίδες- και πολύ πυκνογραμμένο.

Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις διόπτρα και κοστίζει γύρω στα 30 ευρώ. Εγώ το είχα βρει προσφορά 7 ευρώ (ή 9 δεν θυμάμαι ακριβώς) στη Βιβλιοβάρδια της Ναβαρίνου.

Να μας ζήσουν!

2011-06-22T13:51:00.013+03:00

Γενικά δεν είμαι από τους ανθρώπους που τρελαίνονται με το όλο κόνσεπτ του γάμου. Αλλά τελικά όταν πρόκειται για τόσο δικούς σου ανθρώπους αλλάζει το πράμα.

Με τη Μερόπη είμαστε φίλες γύρω στα 13 χρόνια. Την νιώθω σαν αδερφή μου. Τον Βασίλη τον γνωρίζω 8 χρόνια, όσο καιρό δηλαδή είναι με τη Μερόπη, και πλέον είναι σαν τον μεγάλο αδερφό που θα νοιαστεί, θα συμβουλέψει και θα κράξει όταν χρειαστεί. Αυτή τη σχέση την είδα να γεννιέται, να εξελίσσεται, να ωριμάζει και τελικά να καταλήγει στα σκαλιά της εκκλησίας.

Και ήταν τόσο όμορφος γάμος! Από την συνολική εικόνα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια. Ο Βασίλης ήταν ένας κούκλος και η Μερόπη μια πριγκίπισσα. Συγκινήθηκα πάρα πολύ. Μετά απ'όλα όσα έχουμε περάσει μαζί τόσα χρόνια -στην ουσία μεγαλώσαμε μαζί- να τους δω να παντρεύονται.

Παιδιά μου, να ζήσετε, να 'στε πάντα αγαπημένοι και ευτυχισμένοι και να'μαστε όλοι καλά για να ζήσουμε πολλές ακόμα -τόσο συγκινητικές και τόσο όμορφες- στιγμές!

Και τώρα μερικές φωτος για να μην γκρινιάζει το κοινό μου!

Οι κουμπάρες.

Το ζεύγος.

Ο χορός του Ησαΐα.

Η κουμπαροπαρέα στο Kiwi.

Αχ, μα δείτε τους...

Να μας ζήσουν!

Αγανακτισμένοι

2011-06-16T13:00:00.004+03:00

Κατέβηκα και'γω στους αγανακτισμένους χθες και οφείλω να ομολογήσω πως απογοητεύτηκα. Με τους αγανακτισμένους στο Σύνταγμα δεν ξέρω τι παίζει και γι'αυτό δεν θα εκφέρω άποψη, αλλά οι αγανακτισμένοι της Θεσσαλονίκης μου έδωσαν την αίσθηση ότι δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς γίνεται. Ψυχολογία μάζας, συνθήματα τύπου "μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι", κομματοποιημένος λόγος και μοναδικό αίτημα να φύγει το ΔΝΤ και η Τρόικα. Υποτίθεται ότι αυτό το κίνημα είναι υπεράνω κομμάτων. Υποτίθεται ακόμη ότι η αγανάκτηση στρέφεται ενάντια του πολιτικού συστήματος συνολικά και όχι επιλεκτικά κατά των δύο μεγάλων κομμάτων (τα οποία εμείς οι ίδιοι ψηφίζουμε τόσα χρόνια και τα βγάζουμε κυβέρνηση ξανά και ξανά και ξανά). Γιατί και τα μικρότερα κόμματα που συμμετέχουν τόσα χρόνια στο πολιτικό σύστημα και στη βουλή είναι εξίσου υπεύθυνα για τη σημερινή κατάσταση.

Δεν διαφωνώ με το αίτημα "έξω το ΔΝΤ και η Τρόικα". Δεκτό. Αλλά δεν άκουσα κανέναν προβληματισμό ως προς το γιατί και το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Ναι, να φύγει το ΔΝΤ. Και μετά τι; Θα λυθούν ως δια μαγείας οι παθογένειες του ελληνικού πολιτικού συστήματος; Θα μηδενιστούν το έλλειμμα και το χρέος; Θα βρει το κράτος λεφτά για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις; Δεν άκουσα άλλα αιτήματα ή προτεινόμενες λύσεις. Μόνο πολιτικά οργισμένα λογύδρια. Και ο μόνος προβληματισμός ήταν ποιους δρόμους θα πάμε να κλείσουμε.

30 χρόνια λειτουργούσε το κράτος με δανεικά και ουδείς αναρωτήθηκε πώς θα αποπληρωθούν όλα αυτά τα δάνεια. 30 χρόνια κυριαρχούν οι πελατειακές σχέσεις και οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και κανείς δεν αγανάκτησε. 30 χρόνια ζημιογόνες ΔΕΚΟ, υπεράριθμες και άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες, υπάλληλοι που κάθονται και τα ξύνουν όλη μέρα, ένα κάρο επιδόματα και παχυλοί μισθοί και κανείς δεν βγήκε να πει "ρε παιδιά, τόσα ελλείματα, τόσες δημόσιες δαπάνες πώς καλύπτονται; πού τα βρήκε τα λεφτά το κράτος; αφού δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα και ούτε πρωτογενή πλεονάσματα έχουμε".

Αλλά, βέβαια, όσο βολευόμασταν λίγο - πολύ όλοι, γιατί να κάτσουμε να προβληματιστούμε για όλα αυτά. Και τώρα που ήρθε κι έσκασε η φούσκα στα μούτρα ολονών (σχεδόν), πάλι το μόνο που βρήκαμε να πούμε είναι "έξω το ΔΝΤ".

Και στα δικά σας!

2011-06-15T15:34:00.002+03:00

Η καλύτερή μου φίλη παντρεύεται σε λίγες μέρες. Τι περίεργο. Μεγαλώσαμε μαζί και τώρα εκείνη παντρεύεται. Έχει τη δουλειά της, το σπιτάκι της, τον άνθρωπό της -σα να μεγάλωσε πριν από 'μένα ένα πράμα.

Αχ, πότε η μόνη μας έγνοια ήταν πώς θα περάσουμε κανά μάθημα στην εξεταστική και πότε φτάσαμε να ψωνίζουμε νυφικά και στέφανα. Μεγαλώνουμε γαμώτο...

Η οργάνωση ενός γάμου, παρεμπιπτόντως, είναι μια διαδικασία για γερά νεύρα. Θέλει τόσο τρέξιμο δηλαδή. Σε τρώει το άγχος. Εδώ εγώ αγχώθηκα, που συμμετείχα σε κάποιες μόνο φάσεις της όλης διαδικασίας.

Ελπίζω μόνο τη μέρα του γάμου να έχει καλό καιρό και να καταφέρω να τα βγάλω πέρα τόσες ώρες φορώντας τόσο ψηλό τακούνι.

(Σημείωση: τα τακούνια είναι δημιουργήματα του διαβόλου.)

Άντε και στα δικά σας!

Awake - Josh Groban

2011-06-08T12:18:00.004+03:00

A beautiful and blinding morning
The world outside begins to breathe
See clouds arriving without warning
I need you here to shelter me

And I know that only time will tell us how
To carry on without each other

So keep me awake to memorize you
Give us more time to feel this way
We can't stay like this forever
But I can have you next to me today

If I could make these moments endless
If I could stop the winds of change
If we just keep our eyes wide open
Then everything would stay the same

And I know that only time will tell us how
We'll carry on without each other

So keep me awake for every moment
Give us more time to be this way
We can't stay like this forever
But I can have you next to me today

We'll let tomorrow wait, you're here, right now, with me
All my fears just fall away, when you are all I see

We can't stay like this forever
But I can have you here today

And I will remember
Oh I will remember

Remember all the love we shared today

Μνήμη

2011-06-05T13:15:00.003+03:00

Ύπουλο πράμα η μνήμη.
Ξεχνάς αυτά που θέλεις να θυμάσαι
και θυμάσαι αυτά που θέλεις να ξεχάσεις.

Το βιβλίο του μήνα: The Hunger Games

2011-05-29T22:30:00.008+03:00

Σε ένα απροσδιόριστο χρονικά μέλλον, η γη όπως την ξέρουμε σήμερα έχει καταστραφεί λόγω των πυρηνικών πολέμων και της μόλυνσης του περιβάλλντος. Στην περιοχή που τοποθετείται η σημερινή βόρεια αμερική βρίσκεται το Έθνος της Πανέμ, με την Πρωτεύουσα να διοικεί τις 13 Περιοχές. Κάποια στιγμή η 13η Περιοχή ξεσηκώνεται εναντίον της τυρρανικής Πρωτεύουσας και επαναστατεί. Την ακολουθούν και άλλες Περιοχές. Η επανάσταση καταπνίγεται, η 13η Περιοχή -που ξεκίνησε την επανάσταση- ισοπεδώνεται και το καθεστώς στις υπόλοιπες 12 γίνεται πιο καταπιεστικό από ποτέ. Παράλληλα θεσμοθετούνται τα Hunger Games. Κάθε χρόνο, τα ονόματα όλων των εφήβων από 12 έως 18 ετών όλων των Περιοχών μπαίνουν σε κληρωτίδα. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι από κάθε περιοχή κληρώνονται για να συμμετέχουν στα παιχνίδια. Τα μεταφέρουν στην Πρωτεύουσα και τα ρίχνουν σε μια αρένα (η οποία μπορεί να έχει οποιαδήποτε μορφή -από τροπικό δάσος μέχρι την έρημο της σαχάρας). Μέσα από μια διαδικασία αλληλοσκοτωμού αναδεικνύεται ένας μόνο νικητής - αυτός που θα καταφέρει να κρατηθεί ζωντανός. Τα παιχνίδια μεταδίδονται τηλεοπτικά σε όλες τις περιοχές και η παρακολούθηση τους είναι υποχρεωτική. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθετείται η ιστορία των βιβλίων, καθώς πρόκειται για τριλογία. Στο πρώτο βιβλίο, που φέρει και τον τίτλο "The Hunger Games", η δεκαεξάχρονη πρωταγωνίστρια, Katniss Everdeen, αντικαθιστά εθελοντικά τη μικρή της αδερφή, που κληρώθηκε να λάβει μέρος στα παιχνίδια, και φεύγει στην Πρωτεύουσα.

Αυτή είναι με λίγα λόγια, η έναρξη της ιστορίας. Δεν θέλω να αποκαλύψω περισσότερα, γιατί πραγματικά αξίζει να τα ανακαλύψει κανείς διαβάζοντας τα βιβλία. Είχα καιρό να ξετρελαθώ τόσο πολύ με κάποιο βιβλίο. Τρομερή πλοκή, δυνατοί χαρακτήρες, εξαιρετική γραφή, υπόθεση που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, σκληρός ρεαλισμός.

Ναι, τα βρήκα σκληρά βιβλία. Σκληρά, αλλά ρεαλιστικά. Χωρίς υπερβολές και περιττές δραματικότητες, η συγγραφέας, Suzanne Collins, κατάφερε να αποδώσει τη φρίκη του πολέμου και τον αντίκτυπό του, να διαπραγματευτεί το θάνατο και την απώλεια, να περιγράψει τη βαναυσότητα και τη βία για τις οποίες είναι ικανός ο άνθρωπος.

Διαβάστε τα οπωσδήποτε.

Στα ελληνικά, και τα τρία βιβλία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Platypus και στοιχίζουν γύρω στα 20 ευρώ έκαστο. Αν διαβάζετε ξενόγλωσσα, πάρτε τα αγγλικά. Κοστίζουν λιγότερο από 10 ευρώ το καθένα.

River Flows In You - Yiruma

2011-05-23T01:10:00.002+03:00

Το πιο όμορφο κομμάτι για πιάνο που γράφτηκε ποτέ.

I feel pretty/unpretty

2011-05-19T14:45:00.002+03:00

Τα σημερινά πρότυπα ομορφιάς στηρίζονται στη φωτοσοπαρισμένη ή πλαστική τελειότητα που πλασάρουν τα μμε.

Προς τι αυτή η μανία με την τελειότητα;

Οι τέλειες αναλογίες και ένα αψεγάδιαστο πρόσωπο αποτελούν μια οπτική μόνο της ομορφιάς. Μια κατασκευασμένη οπτική.

Είσαι όμορφος/-η και χωρίς αυτά.

Ομορφιά είναι και οι καμπύλες, η κοιλίτσα, οι ρυτίδες, οι φακίδες, η μεγάλη μύτη, τα πεταχτά αυτιά, το στραβό χαμόγελο.

Ομορφιά είναι καθετί πάνω σου που σε κάνει να ξεχωρίζεις.

Πρωτίστως όμως ομορφιά είναι αυτό που εκπέμπεις στους άλλους.

Έτσι κι αλλιώς η εξωτερική εμφάνιση είναι μόνο η πρώτη εντύπωση. Και οι πρώτες εντυπώσεις ξεφτίζουν πολύ γρήγορα.

Για'μένα οι πιο όμορφοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει είναι αυτοί που κατάφεραν να με κερδίσουν με τον εσωτερικό τους κόσμο -όσο τετριμμένο κι αν ακούγεται αυτό.

Παραλήρημα

2011-05-11T14:01:00.003+03:00

Σενάρια καταστροφολογίας έχουν κατακλύσει τα ΜΜΕ, η χώρα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση πανικού και ένα πέπλο μιζέριας έχει καλύψει τα πάντα. Οι γονείς αγχώνονται και όλο κάτι μουρμουράνε. Αυτή η μουρμούρα κάποιες φορές με αγχώνει και 'μένα, άλλες φορές πάλι τη βρίσκω διασκεδαστική και υπάρχουν και φορές που απλώς με τρελαίνει.

Οι εξετάσεις όλο είναι να γίνουν, αλλά ποτέ δεν γίνονται, και αυτή η αναμονή τελειωμό δεν έχει και μου απομυζά θαρρείς την ενέργεια. Έχω κουραστεί να διαβάζω και να περιμένω. Νεύρα, ένταση, κυκλοθυμία, βαρεμάρα, απογοήτευση, εξουθένωση, πείσμα, αποφασιστικότητα, νεύρα και φτου ξανά από την αρχή. Έχουν αρχίσει να μου τη δίνουν αυτοί οι κύκλοι.

Κυκλοθυμία. Ώρες - ώρες ξαναζώ τις εφηβικές ψυχολογικό- συναισθηματικές μου μεταπτώσεις. Σφηνάκια τεκίλας και κακό timing. Τεκίλα δεν θα ξαναπιώ. Το είπα. Έτσι κι αλλιώς δεν μ'αρέσει καθόλου. Κακό πράμα το κακό timing.

Θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω θέλω να φύγω

Πώς γίνεται να θέλω κάτι τόσο πολύ, κι όσο περνάει ο καιρός να το θέλω ακόμη περισσότερο, κι όλο το σύμπαν να συνομωτεί για να μην το αποκτήσω;;; (Λάθος μας τα 'λεγες τόσο καιρό μεσιέ Κοέλο... Προπαγάνδα.)

Κι αυτά τα φορέματα, όλα πανάκριβα πια! Χελόου! Κρίση έχουμε.

Ουφ...

Γιατί γράφεις;

2011-05-03T00:54:00.002+03:00

Όταν ήμασταν μικρές με την αδερφή μου, στη Φούρκα, τα βράδια όταν πέφταμε για ύπνο συνήθιζα να της λέω ιστορίες με φαντάσμα και τέρατα που θα έρχονταν να την κυνηγήσουν κι εκείνη τρόμαζε κι έτρεχε και ξυπνούσε τη γιαγιά ή τη θεία μου και με κατσάδιαζαν. (Και φοβιτσιάρια και μαρτυριάρα η σις... τς τς τς...)

Από τότε έβρισκα πολύ πιο ενδιαφέρον ό,τι δεν συνέκλινε με την πραγματικότητα που αντίκριζα γύρω μου. Γι' αυτό και λάτρευα τα παραμύθια κι έπρηζα συνεχώς τη γιαγιά μου να μου λέει. "Γιαγιά, βγάλε ένα παραμύθι από τον κώλο σου!", έτσι της έλεγα, κάτι καινούριο δηλαδή, κάτι που δεν έχω ξανακούσει. Βαριόμουν τα ίδια και τα ίδια, βλέπετε. Ήθελα πρωτοτυπία.

Μεγαλώνοντας σταμάτησα να ζητάω από τους άλλους να μου λένε παραμύθια κι άρχισα να γράφω τις δικές μου ιστορίες. Οι πρώτες απόπειρες βέβαια δεν ήταν ιδιαιτέρως επιτυχημένες, αν αναλογιστεί κανείς ότι την αδερφή μου την έπαιρνε ο ύπνος κάθε φορά που της διάβαζα κάτι δικό μου.

Ευτυχώς δεν πτοήθηκα και συνεχίζω μέχρι σήμερα να γράφω.

Γράφω γιατί το κεφάλι μου είναι γεμάτο με ήρωες και ιστορίες που θέλω να τις μοιραστώ.

Γράφω γιατί το συναίσθημα του να αρέσει σε κάποιον κάτι από αυτά που έχω γράψει είναι ανεκτίμητο. Η χαρά και η ικανοποίηση απλά δεν περιγράφονται.

Γράφω γιατί το όνειρό μου είναι να γίνω μια μέρα πετυχημένη συγγραφέας.

Γράφω γιατί αγαπώ να γράφω. Γιατί αν δεν γράφω νιώθω πως θα σκάσω. Τόσο απλά.

Το βιβλίο του μήνα: Sister

2011-04-27T18:32:00.002+03:00

When Beatrice gets a frantic call in the middle of Sunday lunch to say that her younger sister Tess is missing, she boards the first flight home to London. But as she learns about the circumstances surrounding Tess's disappearance, she is stunned to discover how little she actually knows of her sister's life -and unprepared for the terrifying truths she must now face.

The police, Beatrice's fiance and even their mother accept they have lost Tess, but Beatrice refuses to give up onn her. So she embarks on a dangerous journey to discover the truth, no matter the cost.

Στενάχωρο, πολύ στενάχωρο βιβλίο. Διαβάζοντάς το ένιωθα ένα μόνιμο σφίξιμο στην καρδιά, χώρια που κάθε τρεις και λίγο με έπαιρναν τα ζουμιά. Βέβαια, ήταν και το θέμα τέτοιο, άγγιζε πολύ ευαίσθητες χορδές. Έχοντας και'γω μία και μονάκριβη αδερφή, μου ήταν πολύ εύκολο να ταυτιστώ με την πρωταγωνίστρια και να αισθανθώ την απώλειά της σα να ήτανε δική μου.

Πολύ καλή προσπάθεια από την πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα, Rosamund Lupton. Μ' άρεσε το ύφος και η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, η πλοκή και το απροσδόκητο τέλος. Δυστυχώς το βιβλίο δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Θα το βρείτε στ' αγγλικά σε βιβλιοπωλεία όπως το Παπασωτηρίου και το Public. Κοστίζει γύρω στα 9 ευρώ.

Συγχαρητήρια Στεφ!

2011-04-19T13:02:00.005+03:00

Είχε δηλώσει ουκ ολίγες φορές -σε όποιον καθόταν να τον ακούσει, και ήταν μάλιστα και απόλυτος στην απόφασή του αυτή- πως στην ορκομωσία του θα πήγαινε με ένα τζιν και ένα πόλο μπλουζάκι.

Κι όμως, κι όμως, κι όμως...

Μεγάλη μπουκιά φάε, Κωστοπουλερουά, μεγάλη κουβέντα μην ξαναπείς. Γιατί και το ωραίο το παντελονάκι το φόρεσες και πουκαμισάκι και γραβάτα, μέχρι και γιλέκο έβαλες.

Κατά γενική ομολογία, όμως, ήσουν ένας κούκλος!
;)

Και ήταν πολύ ωραία που μαζευτήκαμε πάλι πολλοί μαζί...

...και γιορτάσαμε.
Φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, κλάψαμε και ξοδέψαμε ένα πάκο χαρτομάντιλα.

Συγχαρητήρια για το πτυχίο, Στεφ! Σου εύχομαι καλή σταδιοδρομία, τύχη πολλή και πείσμα...

...κι όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις, να σε βγάλει εκεί ακριβώς που θέλεις!

υ.γ. Και στα δικά σου νέλι μου!
Και στου Κατ. και του κου!
Με τα πτυχία σας σύντομα!
Αμήν.

Tangled

2011-04-14T14:34:00.006+03:00

Η 50η ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney διαθέτει όλα τα στοιχεία που την καθιστούν -κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα- κλασική. Περιπέτεια, δράση, χιούμορ, συγκίνηση, ρομαντισμός, έξυπνες ατάκες, δυνατοί χαρακτήρες και υπέροχα τραγούδια συνθέτουν ένα παραμύθι που δεν πρέπει να χάσετε! Εγώ το λάτρεψα.

Και μια από τις αγαπημένες μου σκηνές στην ταινία:

Rapunzel: I've been looking out of a window for eighteen years, dreaming about what I might feel like when those lights rise in the sky. What if it's not everything I dreamed it would be?
Flynn Rider: It will be.
Rapunzel: And what if it is? What do I do then?
Flynn Rider: Well, that's the good part I guess. You get to go find a new dream.

Σεξ

2011-04-13T01:03:00.005+03:00

Ατάκα που μου έριξε 14χρονο σε μια κουβέντα που είχαμε περί αγοριών, σχέσεων και χάσματος των γενεών:

"Η διαφορά είναι ότι τα 14χρονα τότε άκουγαν για σεξ και κοκκίνιζαν, ενώ τώρα σου μιλάνε για τις εμπειρίες τους στο σεξ."

Πολύ γρήγορα χάνουν την αθωότητα και την παιδικότητά τους οι νεότερες γενιές, ρε γαμώτο, και είναι κρίμα.

Το πρωί στον καφέ...

2011-04-08T19:24:00.004+03:00

...πιάσαμε με την αδερφή μου μια συζήτηση επιπέδου. Την ξεκίνησα εγώ στο άσχετο.

Εγώ: Αν μπορούσα να ζήσω μια άλλη ζωή, θα 'θελα να ήμουν βαμπίρ ή κάτι εξίσου σκοτεινό και καταραμένο τελοσπάντων.

Σις: Σκοτεινό και καταραμένο..; (Με κοιτάζει μ'αυτό το ύφος τύπου "τι μου τσαμπουνάει πάλι η κουλή..!") Δεν θα προτιμούσες να είσαι η Βασίλισσα του Χιονιού;

Εγώ: Η Βασίλισσα του Χιονιού; Γιατί να θέλω να είμαι η Βασίλισσα του Χιονιού; Σκοπός είναι να είμαι κάτι αντίθετο απ' αυτό που είμαι τώρα.

Σις: Γιατί τώρα είσαι Βασίλισσα και δεν το ξέρω;

Εγώ: Εννοώ ότι θα ήθελα να είμαι κακιά. Να μην έχω ηθικούς φραγμούς, τύψεις, συνείδηση κλπ κλπ.

Σις: Καταλαβαίνεις, βεβαίως, ότι αν πήγαινες σε κάποιο ψυχολόγο και του έλεγες ότι θα ήθελες να ήσουν κάτι σκοτεινό και καταραμένο, θα σου έκλεινε άλλες 100 συνεδρίες.

Εγώ: Εσύ, δηλαδή, θα ήθελες να είσαι η Βασίλισσα του Χιονιού;

Σις: Όχι, θα ήθελα να ήμουν μια γαμάτη μάγισσα ή ξωτικό.

Εγώ: Ουουου! Αν ήσουν μάγισσα θα με προστάτευες και απ' αυτούς που θα ήθελαν να με βλάψουν!

Σις: Εσύ θες να είσαι πλάσμα σκοτεινό και καταραμένο. Εγώ είμαι καλή, δεν θα χωθώ στα σκατά για χάρη σου!

Εγώ:...

Και πού να σφίξουν και οι ζέστες...

Someone Like You - Adele

2011-04-07T00:22:00.002+03:00

I heard
That you're settled down
That you
Found a girl
And you're
Married now

I heard
That your dreams came true.
Guess she gave you things
I didn't give to you

Old friend
Why are you so shy?
Ain't like you to hold back
Or hide from the light

I hate to turn up out of the blue uninvited
But I couldn't stay away, I couldn't fight it.
I had hoped you'd see my face and that you'd be reminded
That for me it isn't over

Never mind
I'll find someone like you
I wish nothing but the best for you too
"Don't forget me," I begged
"I'll remember," you said
"Sometimes it lasts in love
But sometimes it hurts instead."
Sometimes it lasts in love
But sometimes it hurts instead,
Yeah.

You know how the time flies
Only yesterday
It was the time of our lives
We were born and raised
In a summer haze
Bound by the surprise
Of our glory days

I hate to turn up out of the blue uninvited
But I couldn't stay away, I couldn't fight it.
I had hoped you'd see my face and that you'd be reminded
That for me it isn't over.

Never mind
I'll find someone like you
I wish nothing but the best for you too
"Don't forget me," I begged
"I'll remember," you said
"Sometimes it lasts in love
But sometimes it hurts instead."

Nothing compares
No worries or cares
Regrets and mistakes
They are memories made.
Who would have known
How bittersweet this would taste?

Never mind
I'll find someone like you
I wish nothing but the best for you too
"Don't forget me," I begged
"I'll remember," you said
"Sometimes it lasts in love
But sometimes it hurts instead"

Grief

2011-04-02T14:04:00.003+03:00

Grief is love turned into an eternal missing.

Sister, Rosamund Lupton

Το βιβλίο του μήνα: Όμορφα Πλάσματα

2011-03-31T12:30:00.006+03:00

Η Λένα Ντουκέιν δεν μοιάζει με κανέναν στη μικρή πόλη του νότιου Γκάτλιν, και πασχίζει να κρύψει τη δύναμή της και μια κατάρα που στοιχειώνει την οικογένειά της για ολόκληρες γενιές. Αλλά ακόμα και μέσα στους πνιγμένους στα χορτάρια κήπους, στους θολούς βάλτους, και τις μισογκρεμισμένες ταφόπετρες του ξεχασμένου Νότου, ένα μυστικό δεν μπορεί να μείνει για πάντα κρυφό.

Ο Ίθαν Γουέιτ, ο οποίος μετράει τους μήνες μέχρι να μπορέσει να δραπετεύσει από το Γκάτλιν, στοιχειώνεται από όνειρα με ένα όμορφο κορίτσι που δεν έχει δει ποτέ. Όταν η Λένα μετακομίζει στην πιο παλιά και διαβόητη φυτεία της πόλης, ο Ίθαν νιώθει μια ανεξήγητη έλξη γι' αυτήν και είναι αποφασισμένος να ανακαλύψει τι είναι αυτό που τους ενώνει.

Σε μια πόλη χωρίς εκπλήξεις, ένα μυστικό μπορεί να αλλάξει τα πάντα.

Το καλό με αυτό το βιβλίο είναι ότι η ροή είναι γρήγορη και δεν σε κουράζει, τα γεγονότα τρέχουν και διαδέχονται το ένα το άλλο, άρα δεν βαριέσαι, και οι χαρακτήρες είναι πολύ ενδιαφέροντες. Προσθέστε σε όλα τα παραπάνω μια γερή δόση μαγείας, έναν κατά τα φαινόμενα καταδικασμένο έρωτα, μια δύσκολα αναστρέψιμη κατάρα και την αιώνια μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό και έχετε τα Όμορφα Πλάσματα! Χορταστικό και ατμοσφαιρικό, σε κρατάει από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα και είναι ό,τι πρέπει για να περάσεις πολύ ευχάριστα την ώρα σου.

Το βιβλίο αποτελεί το πρώτο μέρος τριλογίας και συγγραφείς του είναι οι Kami Garcia και Margaret Stohl. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Platypus και κοστίζει 22 ευρώ. Στα βιβλιοπωλεία θα βρείτε και το δεύτερο μέρος, Όμορφο Σκοτάδι, επίσης στα 22 ευρώ. Αν διαβάζετε ξενόγλωσση λογοτεχνία θα σας συμβούλευα να τα αγοράσετε στα αγγλικά, καθώς κοστίζουν γύρω στα 12 με 13 ευρώ φθηνότερα.

Annie Leibovitz's "Disney Dream Portraits"

2011-03-28T15:37:00.011+03:00

Η Penelope Cruz ως η Belle και ο Jeff Bridges ως το Τέρας, από την αγαπημένη (μου) ταινία της Disney "Η Πεντάμορφη και το Τέρας".

Ο τενίστας Roger Federer ως ο Βασιλιάς Αρθρούρος.

Η Rachel Weisz ως η Χιονάτη.

Η Olivia Wilde ως η Σατανική Βασίλισσα και ο Alec Baldwin ως το πνεύμα του μαγικού καθρέφτη από τη "Χιονάτη και τους 7 Νάνους".

Ο David Beckham ως ο πρίγκιπας Philippe από την "Ωραία Κοιμωμένη".

H Scarlett Johansson ως η Σταχτοπούτα την ώρα που χάνει το γοβάκι της.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο από τα παραμύθια... ;)

Υ.Γ.1. Οι φωτογραφίες είναι ιδιοκτησία της Annie Leibovitz και της Disney.
Υ.Γ.2. Υπάρχουν και άλλα πορτραίτα στη σειρά "Disney Dream Portraits". Εγώ παρέθεσα μόνο τα αγαπημένα μου.

Το Μονόγραμμα

2011-03-21T15:23:00.003+02:00

Παγκόσμια ημέρα ποίησης σήμερα.

Το πρώτο βιβλίο ποίησης που απέκτησα μου το έκανε δώρο η αδερφή μου στη γιορτή μου, το 2003. Πρόκειται για "Το Μονόγραμμα" του Οδυσσέα Ελύτη. Ένα από τα ωραιότερα ποίηματα που γράφτηκαν ποτέ.

Θα πενθώ πάντα -μ'ακούς;- για 'σένα,
μόνος, στον Παράδεισο.

IV

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ'ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ'ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ'ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ'ακούς
Είμ' εγώ, μ'ακούς
Σ'αγαπώ, μ'ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ'ακούς
Πού μ' αφήνεις, πού πας και ποιος, μ'ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ'ακούς
Να μας θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ΄ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ'ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα-ένα, μ'ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ'ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ'ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ'ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ'ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ'ακούς
'Η κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ'ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ'ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ'ακούς
Σ' άλλη γη, σ'άλλο αστέρι, μ'ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ'ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ'άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ'ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ'ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας

Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ'ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ'ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει - ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει - ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ'ακούς
Σ'αγαπώ, σ'αγαπώ, μ'ακούς.

Ηλιόλουστες Μέρες

2011-03-14T14:32:00.004+02:00

Άρωμα άνοιξης. Κόσμος να κατακλύζει το κέντρο, την παραλία, τις καφετέριες. Χαλαροί καφέδες, με θέα τη θάλασσα και τον ήλιο να σου καίει το δέρμα. Βόλτες και χάζι. Πώς να συγκεντρωθείς να διαβάσεις με τέτοια λιακάδα έξω από το παράθυρό σου; Αυτές τις μέρες αφορμές έψαχνα για να μένω συνεχώς εκτός σπιτιού. Θα 'θελα πολύ, επίσης, να κάνω ιππασία.

Άλλη μια διαπίστωση των ημερών είναι πως τελικά είναι πολύ ωραία διαδικασία να στήνεις σπιτικό. Βοήθησα κάτι φίλους στη μετακόμισή τους κι όλο σκεφτόμουν πώς θα 'ναι όταν θα φτιάχνω και 'γω επιτέλους το δικό μου σπίτι.

Το κάνω συχνά αυτό τελευταία. Χαζεύω πράματα στα μαγαζιά ή στο ίντερνετ και φαντάζομαι πώς θα μπορούσαν να ταιριάξουν στο μελλοντικό μου σπίτι. Ή λέω κάθε τρεις και λίγο "όταν θα 'μαι Αθήνα και θα'χω το δικό μου σπίτι, θα έρχεστε και θα κάνουμε αυτό κι εκείνο και το άλλο...". Η αδερφή μου λέει πως πρέπει να σταματήσω το τόσο ονειροπόλημα, γιατί αν δεν περάσω, θα απογοητευτώ πάρα πολύ. Έχει δίκιο, αλλά αν μη τι άλλο τα πάντα, κατά τη γνώμη μου, είναι θέμα κινήτρου.

Για 'μένα αυτό είναι το κίνητρο που με βοηθάει να διατηρώ καλή ψυχολογία να αντέξω αυτή την ψυχοφθόρα αναμονή και το ατελείωτο διάβασμα. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο βρίσκομαι σε μια μόνιμη φάση εξεταστικής. Εύκολο το'χεις; Ε, και αν γίνουν οι εξετάσεις (αμήν και πότε!) και δεν περάσω... shit happens που λέει και ο πάνσοφος Στεφ. ;Ρ

Και κλείνω με τη μουσική εμμονή των ημερών: "Sing" από My Chemical Romance. Απολαύστε!

Sing it out,
Boy, you got to see what tomorrow brings.
Sing it out,
Girl, you got to be what tomorrow needs.

For every time.
That they want to count you out,
Use your voice,
every single time you open up your mouth.

Sing it for the boys,
Sing it for the girls,
Every time that you lose it sing it for the world.
Sing it from the heart,
Sing it till you're nuts,
Sing it out for the ones that'll hate your guts.
Sing it for the deaf,
Sing it for the blind,
Sing about everyone that you left behind.
Sing it for the world,
Sing it for the world.

Sing it out,
Boy, they're gonna sell what tomorrow needs
Sing it out,
Girl, they're gonna kill what tomorrow brings
You've got to make a choice,
If the music drowns you out.
And raise your voice,
Every single time they try and shut your mouth.

Sing it for the boys,
Sing it for the girls,
Every time that you lose it sing it for the world.
Sing it from the heart,
Sing it till you're nuts,
Sing it out for the ones that'll hate your guts.
Sing it for the deaf,
Sing it for the blind,
Sing about everyone that you left behind.
Sing it for the world,
Sing it for the world.

Cleaned-up corporation progress,
Dying in the process.
Children that can talk about it,
Living on the webways.
People moving sideways,
Sell it till your last days.
Buy yourself the motivation,
Generation nothing.
Nothing but a dead scene,
Product of a white dream.
I am not the singer that you wanted,
but a dancer.
I refuse to answer,
Talk about the past,
Sir and wrote it for the ones who want to get away.

Keep running!

Sing it for the boys,
Sing it for the girls,
Every time that you lose it sing it for the world.
Sing it from the heart,
Sing it till you're nuts,
Sing it out for the ones that'll hate your guts.
Sing it for the deaf,
Sing it for the blind,
Sing about everyone that you left behind.
Sing it for the world,
Sing it for the world.

You've got to see what tomorrow brings!
Sing it for the world,
Sing it for the world.
Yeah, you've got to be what tomorrow needs!
Sing it for the world,
Sing it for the world.

Καρναβάλι

2011-03-10T11:45:00.008+02:00

Καρναβάλι Ξάνθης 2011. Θα ξεκινήσω με τα καλύτερα.

Η Νεκρή Νύφη με το ταίρι της. Αναμφίβολα το ωραιότερο καρναβαλικό ζεύγος στο πάρτυ της λέσχης.

Η Χριστίνα ήταν απλά μια θεά! Ντύσιμο, στήσιμο, βάψιμο, έκφραση, αξεσουάρ, ακόμα και ο τρόπος που χόρευε ήταν σε αρμονία με το όλο κόνσεπτ!

Και'συ Τεούλη καλός ήσουν... ;Ρ

Στη μεγάλη παρέλαση της Κυριακής τώρα, το γκρουπ με το περισότερο γέλιο ήταν οι Νοικοκυρές Σε Απόγνωση!

Παιδιά, ήσασταν όλοι γαμάτοι! Σας βλέπω και σας χαίρομαι!

Πότε πήγα, πότε γύρισα, χαμπάρι δεν πήρα. Θα μου πεις όταν περνάς καλά έτσι είναι, ο χρόνος τρέχει. Θα 'λεγα "άντε και του χρόνου", αλλά ποιος ξέρει πού θα είμαστε τότε -εγώ πάντως ελπίζω να είμαι στην Αθήνα! Αντ' αυτού θα πω καλά να είμαστε και καλά να περνάμε.

Υ.Γ. Είδα πριν λίγο στο Σκάι ότι το ποσοστό ανεργίας το Δεκέμβρη στην Ελλάδα έφτασε το 14,8%, ενώ η τιμή της βενζίνης σε κάποιους νομούς αγγίζει το 1,99 ευρώ το λίτρο. Κατά διαόλου πάει αυτή η χώρα.

Ιστορία Παλιά

2011-03-02T19:33:00.004+02:00

Η γιαγιά μου στα νιάτα της είχε ερωτευτεί με έναν στρατιώτη. Έπειτα ήρθε ο πόλεμος και το χωριό κατέληξε στους Βούλγαρους. Τα σύνορα έκλεισαν και ο στρατιώτης, που ήταν από Κρήτη, δεν μπορούσε να επιστρέψει στο χωριό για να βρει τη γιαγιά. Της έστελνε όμως γράμματα. Συγκεκριμένα, τα έστελνε σε μια φίλη της γιαγιάς. Άλλες εποχές τότε -οι γονείς της γιαγιάς μάλλον θα την κρεμούσαν ανάποδα έτσι κι έπεφταν στα χέρια τους τα ερωτικά γράμματα του στρατιώτη. Αλλά η φίλη της δεν της έδινε τα γράμματα. Κι έτσι η γιαγιά πίστεψε πως ο στρατιώτης την είχε ξεχάσει, αφού δεν της έστελνε γράμματα. Και ο στρατιώτης, με τη σειρά του, πίστεψε πως τον είχε ξεχάσει η γιαγιά, αφού δεν λάμβανε απάντηση στα γράμματά του. Και η γιαγιά παντρεύτηκε άλλον από το χωριό (τον παππού μου) και ο στρατιώτης παντρεύτηκε άλλη στην Αθήνα.

Η γιαγιά μου μέχρι που πέθανε είχε κρατημένο έναν μικρό τσολιά (τώρα τον έχει η θεία μου) από μια κάρτα που της είχε δώσει ο στρατιώτης προτού χαθούν. Την κάρτα προφανώς την πέταξε για να μην τη βρει και τη διαβάσει ο παππούς.

Αυτή την ιστορία την έμαθα πρόσφατα. Αν και ο παππούς μου ήταν ένας εξαιρετικός άνθρωπος, με έθλιψε το γεγονός ότι η γιαγιά μου έχασε μ' αυτόν τον τρόπο τον έρωτάς της.

Το βιβλίο του μήνα: Εξιλέωση

2011-02-27T22:52:00.007+02:00

Την πιο ζεστή μέρα του καλοκαιριού του 1935, η δεκατριάχρονη Βριώνη Τάλλις βλέπει την αδερφή της Σεσίλια να πετάει τα ρούχα της και να βουτάει στην στέρνα του κήπου, κάτω από το βλέμμα του παιδκού της φίλου, Ρόμπι Τέρνερ, ο οποίος, όπως και η Σεσίλια, έχει πρόσφατα επιστρέψει από το Καίμπριτζ. Το περιστατικό θα αλλάξει για πάντα τη ζωή και των τριών. Ο Ρόμπι και η Σεσίλια θα έχουν υπερβεί ένα όριο με τρόπο που δεν θα μπορούσαν ούτε να φανταστούν και θα έχουν γίνει θύματα της παιδικής φαντασίας της Βριώνη. Κι εκείνη θα γίνει μάρτυρας ανομολόγητων μυστηρίων και θα διαπράξει ένα έγκλημα από το οποίο δεν θα πάψει να προσπαθεί να εξιλεωθεί όλη την υπόλοιπη ζωή της.

Ό,τι και να πω γι'αυτό το βιβλίο είναι λίγο. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω σκεφτόμουν ότι επρόκειτο για άλλη μια κοινότυπη ερωτική ιστορία. Έπεσα εντελώς έξω. Καταρχήν, με μαγνήτισε η δυνατή γραφή του συγγραφέα, ο λυρισμός του και η εξαιρετική ψυχογραφία των χαρακτήρων. Η ένταση των γεγονότων, το ψέμα και ο αντίκτυπός του, ο έρωτας και ο πόνος, η προσπάθεια για εξιλέωση, όλα σε καθηλώνουν. Και η ανατροπή στο τέλος εμένα προσωπικά με σόκαρε και με συγκίνησε τόσο πολύ που έκλαιγα για πολύ ώρα αφότου είχα διαβάσει τις τελευταίες γραμμές του βιβλίου. Είναι μακράν ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ.

Το βιβλίο μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 2007 από τον Τζο Ράιτ. Πολύ αξιόλογη μεταφορά, αν και το βιβλίο παραμένει σαφώς ανώτερο. Από το τρέιλερ ωστόσο θα λάβετε μια καλή ιδέα για την υπόθεση.

Συγγραφέας του βιβλίου είναι ο Ίαν ΜακΓιούαν. Η "Εξιλέωση" θεωρείται, από κοινό και κριτικούς, το καλύτερο μυθιστόρημά του. Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη και, αν θυμάμαι καλά, κοστίζει γύρω στα 18ευρώ.

Waiting...

2011-02-23T00:10:00.004+02:00

Kitty gazed at me. Her eyes were so dark it was like looking into a well. "I have spent my life waiting for something to happen", she said. "And I have come to understand that nothing will. Or it already has, and I blinked during that moment and it's gone. I don't know which is worse -to have missed it or to know there is nothing to miss."

Falling Angels, Tracey Chevalier

Αθήνα

2011-02-18T12:17:00.015+02:00

Κάθε φορά που επισκέπτομαι την Αθήνα, ανακαλύπτω κάτι καινούριο. Κρύβει πολλές ομορφιές αυτή η πόλη. Την είχα παρεξηγήσει τελικά.

Εντάξει, την Ακρόπολη μπορώ να τη χαζεύω ώρες. Η βόλτα σε Θησείο, Μοναστηράκι και Πλάκα αποτελεί σταθερή αξία. Αγαπημένες διαδρομές. Το Ψυρρή θυμίζει Λαδάδικα. Υπάρχει και ένα μπουγατσατζίδικο εκεί που λέγεται "Η Θεσ/νίκη στου Ψυρρή". lol

Μ'άρεσε το Μικρολίμανο με τις ταβέρνες και τις καφετέριες μπροστά στη θάλασσα. Αλλά ακόμη περισσότερο μ'άρεσε η Βουλιαγμένη. Εκεί αντίκρισα τοπία απροσδόκητης ομορφιάς. Και θα ήθελα κάποια στιγμή να πάω να κάνω μπάνιο στη Λίμνη της Βουλιαγμένης.

Είδα την έκθεση "Paris 1900" στην Εθνική Πινακοθήκη και μια έκθεση φωτογραφίας διάσημων ηθοποιών του Hollywood στο Athens House of Photography και σας τις συστήνω και τις δύο.

Είδα, επίσης, τη θεατρική παράσταση "Φωνάζει ο Κλέφτης". Χαλαρή, διασκεδαστική, με ωραίες ερμηνείες. Ό,τι πρέπει δηλαδή για να περάσεις ένα ευχάριστο βράδυ.

Έχει δει κανείς μήπως τη "Φουρκέτα" να μου πει εντυπώσεις; Ήθελα πολύ να τη δω και δεν μου 'κατσε.

Και τώρα οι καθιερωμένες φωτογραφίες για να πάρετε μια γεύση! ;)

Μικρολίμανο.

Η θέα από την καφετέρια στο τελευταίο όροφο του Public Σύνταγμα. Πολύ μου άρεσε. Είχε και έναν ωραίο ήλιο εκείνη τη μέρα...

Ακρόπολη.
Ό,τι και να πω είναι λίγο.
Εγώ αγαπώ Ακρόπολη!

Πλάκα.
Ένα σπίτι εκεί παρακαλώ.

Ένα από τα τοπία στη Βουλιαγμένη που σας έλεγα. Πανέμορφο;

Η λίμνη της Βουλιαγμένης.

Και Ψυρρή by night. Πολύ όμορφα και εκεί.